Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2020, με τον Πεζοπορικό στην Αμφίκλεια.

Το πρόγραμμα του Πεζοπορικού Ομίλου Αθηνών (Π.Ο.Α.) έγραφε:

Κυριακή: Αναχώρηση στις 07:00 για Αμφίκλεια Παρνασσού. Προώθηση, στον Άη Γιάννη (995μ.) Κατάβαση στα 745μ., πέρασμα του ρέματος Κεραμιδίου και πορεία σε μονοπάτι μέσα στη χαράδρα Κεραμιδίου μέχρι τη σκαρφαλωμένη στα βράχια Μονή Αγίας Ιερουσαλήμ (Γερσαλή) 850μ. Η εκκλησία αυτή φημολογείται ότι κτίστηκε τον 12ο αιώνα από ιππότες του Τάγματος των Ναϊτών της 4ης Σταυροφορίας, ενώ λέγεται ότι εδώ είχε το καραούλι του ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. Κατάβαση στην Αμφίκλεια, φαγητό και επιστροφή στην Αθήνα. ΩΠ 4-5, ΥΔ 100μ.
Αρχηγοί: Αντώνης Παπάδης, Νίκη Παπασταθοπούλου

Το πούλμαν εμάς μας πήρε από την Κηφισιά (Καλυφτάκη) και όλους μαζί – 48 τον αριθμό – μας άφησε στις 10:45, πάνω από την Αμφίκλεια κοντά στο εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου 38° 36.693'n 22° 34.764'e στις πλαγιές του Παρνασσού.

Χάρτης της περιοχής της topoGuide.gr

Ο καιρός ήταν πολύ καλός, το δε χιόνι λιγοστό. Χάσαμε τη διασταύρωση προς το εκκλησάκι της Αγίας Ιερουσαλήμ (Γερσαλής) στο 38° 36.994'n 22° 35.690'e αν το δείχνει σωστά ο Toponavigator
και ακολουθήσαμε το σηματοδοτημένο «μονοπάτι» που κατηφόριζε σχετικά απότομα προς το φαράγγι του ρέματος Κεραμιδίου με αρκετά ζόρικα περάσματα. Ο Αντώνης Π. – εις εκ των αρχηγών της εκδρομής – ζήτησε συγγνώμη κάτω στο ποταμάκι αλλά ποιός γύρναγε πίσω!

Ο βαθμός δυσκολίας ΒΔ1 – αυτής της διαδρομής τουλάχιστον που ακολουθήσαμε εμείς – δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα, με αποτέλεσμα να τρομάξουμε αρκετές φίλες και φίλους που δήλωσαν συμμετοχή σε μία απλή εκδρομή. Από τα μισά της διαδρομής οι σόλες μου στόμωσαν με λάσπη, με αποτέλεσμα να γλιστράω σχεδόν παντού και να κουραστώ πολύ περισσότερο του αναμενόμενου προσπαθώντας να κρατηθώ όρθιος. Είχα και μία πλάγια πτώση που ευτυχώς πλήγωσε μόνο την υπερηφάνεια μου. Οι μισοί τουλάχιστον της παρέας κοίταζαν που θα πατήσουν με ασφάλεια και έχασαν αρκετές ενδιαφέρουσες και όμορφες εικόνες της διαδρομής.

Σημείωση: Για λόγους ευκολίας, άφησα τις φωτογραφικές μηχανές στο σπίτι και πήρα μαζί μου μόνο την GoPro7. Όχι και τόσο καλή επιλογή όπως αποδείχτηκε, γιατί «κόλλησε» 4 – 5 φορές. Έμενε ανοιχτή και δεν δεχόταν καμία εντολή υποχρεώνοντας με να ψάχνω σταθερό σημείο να πατήσω για να την ανοίξω, να βγάλω και να ξαναβάλω τη μπαταρία της για να λειτουργήσει και πάλι! Αποτέλεσμα να χάσω 4-5 ενδιαφέροντα θέματα.

Στον χωματόδρομο προς την Αμφίκλεια, συναντήσαμε κάτοικο της περιοχής, ο οποίος μόλις κατάλαβε ότι δεν περάσαμε από τη Μονή Γερσαλής, μας γύρισε λίγο πίσω και μας την έδειξε – μόλις που ξεχώριζε – ψηλά στα βράχια!

Φτάσαμε στην πλατεία της Αμφίκλειας – περνώντας από συμπαθητικά σοκάκια – λίγο πριν τις 15:00 το μεσημέρι. Φάγαμε μέτριο φαγητό στις ταβέρνες της πλατείας – οι 2 πρώτες που ρωτήσαμε θα είχαν φαγητό μετά από 1 ώρα! Στις 17:30 το απόγευμα πήραμε τον δρόμο της επιστροφής και στις 19:30 το βράδυ φτάσαμε στην Κηφισιά.

Σας ευχαριστούμε όλους – παλαιούς γνωστούς και νέους – για την παρέα σας.

Πιέστε στην εικόνα που ακολουθεί, να δείτε το μικρό μας βίντεο στο YouTube. Επιλέξτε πλήρη οθόνη και υψηλή ανάλυση (HD 1080).

Χρύσανθος Γ

Καλλίδρομο - Παρνασσός 2013

Άλλη μια χαλαρή έγραψε ως “χαλαρή” και πέρασε... χαλαρά στην ιστορία.

Γκιόζα, η κορυφή του Καλλίδρομου...

Το JPForum στην κορυφή του Καλλίδρομου...

Το JPForum στη λίμνη του Καλλίδρομου...

Ωραία ήταν!

Θα ήθελα να συγχαρώ την Π.Ο.Ε. (πολυμελή οργανωτική επιτροπή) για την επιτυχία αυτής της εκδρομής. Κατάφερε το ακατόρθωτο, να ανεβάσει το JPForum στην κορυφή (!!!) του Καλλίδρομου, με τα... πόδια! Στο δεύτερο σκέλος στον Παρνασσό έκανε λίγο κοιλιά, πρέπει να ομολογήσω – ακύρωσε το ραντεβού με τον Μάνο (συγγνώμη Μάνε), έκοψε το χωμάτινο κομμάτι Αμφίκλεια – Περδικόβρυση – Άνω Σουβάλα λόγω χρόνου και βούλιαξε όλη την ομάδα στο χιόνι! Ως γνωστόν όμως, ουδείς άσφαλτος!

Εύγε που πίστεψε σ’ αυτήν, την οραματίστηκε, την οργάνωσε και τελικά την ολοκλήρωσε με επιτυχία. Μέχρι Ήλιο είχε προγραμματίσει “άμα τη αφίξει” της ομάδας στη λίμνη. Στο κρύο δεν τα πήγε τόσο καλά αλλά το δουλεύει. Εύγε και για τη μεταλαμπάδευση του φυσιολατρικού πνεύματος του μεγάλου μας φόρουμ, σε μιά άλλη ομάδα ξαναμμένων τζιπάτων, αποτρέποντάς τους απ’ το να τσαλαβουτήσουν στη λασπωμένη λίμνη. Τώρα που το σκέφτομαι, άγαλμα πρέπει να μου στήσουν τα βατράχια.

Συγχαρητήρια και στα μέλη της ομάδας.

Τον Βαγγέλη (docanagno) που δεν έπεσε πάνω μου όταν βύθισα και ακινητοποίησα το αμμουδί jeep στο χιόνι του Παρνασσού και θυμηθήκαμε ότι σε τέτοιες συνθήκες πρέπει να κρατάμε μαγάαααλες αποστάσεις ασφαλείας. Την Όλγα για το χαμόγελό της και που μας κράτησε τον Βαγγέλη ξύπνιο στην επιστροφή.

Τον Αλέξανδρο (Tarzan) για την ατελείωτη μεταφορά γνώσεων στο σιμπί και την παρασκευή καφέ στη λίμνη. Υπήρξαν βέβαια κάποια παράπονα για τον καφέ που αντί Αιθιοπίας μας έφερε Σουμάτρας αλλά ο καφές της Σουμάτρας κέρδισε τις εντυπώσεις όταν δεν έχυσε ούτε μία σταγόνα μέσα στο Grand Cherokee (ZJ) στις λακούβες της επιστροφής. Ο Αλέξανδρος υποστήριξε ότι έφταιγε η βελτιωμένη του ανάρτηση αλλά εγώ ψήφισα Σουμάτρα.

Τον Παναγιώτη (panagiotistk) που άφησε την αγαπημένη του γυναίκα για να περπατήσει στο Καλλίδρομο. Τον Θοδωρή που ήταν μαζί του, τρώγοντας το φαΐ του... Παναγιώτη.

Τον Χρήστο (ΖοοL) που ανέλαβε για μία ακόμα φορά χρέη σκούπας και μας θύμισε τα έθιμα πετώντας (κυριολεκτικά) χαρταετό στη λίμνη. Την Κατερίνα (kat) για την παρέα της. Τον μικρό Νικόλα για τον άψογο χειρισμό του στον εργάτη του JK!!! Τον Doc για τα παιχνίδια του και το συνεχές κούνημα της ουράς του.

Τον Γεώργιο Παπαδόπουλο (GPAP) που άφησε τη φόρμουλα ένα για να έρθει μαζί μας, γλύτωσε τον Χρήστο καταρρίπτοντας τον αετό στη λίμνη στενοχωρώντας αυτός τον Νικόλα, δεν μάκρυνε το Cherokee (KJ) μετατρέποντάς το σε Grand από τα δυνατά και απότομα τραβήγματα στις ανεπιτυχείς προσπάθειες του να τραβήξει τον Αλέξανδρο. Την Σοφία που μας τον κράτησε ήρεμο.

Τον Πάνο (Palaz) που μας υποστήριξε στην ανάβαση της κορυφής και την σύμβουλό του στο χτίσιμο της Ρόζας, Λίλη που μετέφερε την ευγένεια και την ηρεμία της στον Πάνο. Να σημειώσω επίσης την ιδέα της να δοκιμάσει μόνος του να μας ανοίξει τον δρόμο στο παγωμένο χιόνι του Παρνασσού και τις οδηγίες της στον αυτοαπεγκλωβισμό της Ρόζας, όταν 500 μέτρα πιό πάνω κόλλησε στα λευκά.

Τον αξιότιμο πρόεδρο, αντιπρόεδρο, γραμματέα, κεντρικό ταμία, τακτικό μέλος, αναπληρωματικό μέλος της Π.Ο.Ε., κ.Χρύσανθο που έπεισε για μιά ακόμα φορά και κάποιους άλλους να βγούν εκεί έξω στα όρη στ’ άγρια βουνά. Την Άννα που τον συνόδευσε και σ’ αυτή τη βόλτα και τον βοήθησε σημαντικά στις δύσκολες αποφάσεις. Αν και το “μη τρέχεις” του πρώτου κολλήματος στα λιγοστά χιόνια του Καλλίδρομου, αποδείχτηκε λάθος.

Σας ευχαριστούμε όλους για την παρέα σας.

Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει και στον Μάνο (m.miskis), τοπικό ανταποκριτή και αντιπρόσωπό μας στην Άνω και κάτω Σουβάλα για τις οδηγίες του και τις καλές και... νόστιμες προτάσεις του.

Για την ιστορία τώρα...

Ξεκινήσαμε το πρωΐ της Κυριακής 17 Μαρτίου 2013 με σχετικά καλό καιρό. Πατήσαμε χώμα στην Αμφίκλεια στο 38° 38.907'N 22° 35.289'E. Περάσαμε δίπλα απ’ τα ερείπια της αρχαίας φωκικής πόλης Τιθρώνιο 38° 40.582'N 22° 35.044'E στριμωχτήκαμε στα στενά δρομάκια της Δρυμαίας, ανηφορίσαμε τον σκληρό με πέτρες κυρίως αλλά βατό χωματόδρομο στις νότιες πλαγιές του Καλλίδρομου και σταματήσαμε στην αρχή του “μονοπατιού” 38 44.134'N 22 32.387'E που οδηγεί στην κορυφή. Μετά την επική ανάβαση στην Γκιόζα (1419 μ. ονομασία αρβανίτικης μάλλον προέλευσης,  γκιόσα = γίδα και όχι τούρκικης, γκιοζ = μάτι) συνεχίσαμε προς τη λίμνη του Καλλίδρομου (Νευρόπολη. Νεβρός = Ελαφάκι στα αρχαία Ελληνικά) που μας πρόσφερε καφέ ο Αλέξανδρος. Κατεβήκαμε στο Παλιοχώρι διανύοντας - στο Καλλίδρομο - 37 χωμάτινα χλμ.

Στον Παρνασσό, μπήκαμε σε δασικό χωματόδρομο μέτριας βατότητας με πέτρες και λίγη λάσπη (11 χλμ), μετά την Άνω Σουβάλα στο 38° 35.542'N 22° 33.589'E και βγήκαμε στην άσφαλτο, πάνω απ’ την Αγόριανη. Ξαναβγήκαμε σε χώμα στο 38° 33.502'N 22° 31.178'E. Μερικά χλμ ψηλότερα, βουλιάξαμε στο χιόνι και ασχοληθήκαμε με ξεφούσκωμα ελαστικών, ασκήσεις απεγκλωβισμού, ξανά μανά φουσκώματος ελαστικών και κουτσομπολιού περί παντός επιστητού.

Αποχαιρετήσαμε τον Πάνο με την Λίλη και τον Γιώργο με τη Σοφία που έπρεπε να φύγουν και σταματήσαμε για λιτό – λέμε τώρα – δείπνο σε μιά καλή ταβέρνα που μας σύστησε ο Μάνος στην περιοχή Καλύβια. Περάσαμε νύχτα απ’ το “φωταγωγημένο” πιά Λιβάδι, κατεβήκαμε στην γεμάτη κόσμο Αράχοβα και μέσω Θηβών, μη μας πάρει ο ύπνος, φτάσαμε Αθήνα αργά το βράδυ.

Στις απώλειες έχουμε να καταγράψουμε το χάσιμο της εμπρός κίνησης του KJ του Παναγιώτη σε κάποια ζόρι (παιχνίδι) στους λασπωμένους δρόμους.

Πιέστε εδώ...  να δείτε το μικρό μας βίντεο στο youtube. Επιλέξτε πλήρη οθόνη και υψηλή ανάλυση (HD 1080).

Πιέστε εδώ...  να δείτε το μικρό μας βίντεο στο vimeo. Επιλέξτε πλήρη οθόνη και υψηλή ανάλυση (HD).