Καλλίδρομον όρος, η συνέχεια... Μάϊος 2011

Σάββατο 28 Μαΐου 2011.

Στην πρόσκληση της εκδρομής στο JPForum, έγραφα:
"Μονοήμερη εκδρομή στο Καλλίδρομο, το Σάββατο 28 Μαΐου 2011.  Αριθμός δυσκολίας: 1 (χαμηλής δυσκολίας). Ενδείκνυται για αρχάριους. Δεν προτείνω όριο συμμετοχών. Προτείνω όμως φυσιολατρική συμπεριφορά. Στις εποχικές λίμνες που θα συναντήσουμε, ΔΕΝ μπαίνουμε μέσα, ΔΕΝ πατάμε τα βατράχια, ΔΕΝ τις οργώνουμε, ΔΕΝ τις καταστρέφουμε."

Όμορφή εκδρομή που ΔΕΝ μου βγήκε όμως χαλαρή!
Οι διαδρομές - πιό λασπωμένες και πιό ζόρικες απ' ότι τις περίμενα - σ' ένα πανέμορφο βουνό, με μιά απίθανη παρέα κι έναν καταπληκτικό Βασίλη (vpisko) που κυριολεκτικά μας ξελάσπωσε...

Η φράση συμπαθούς κυρίας στο cb, περιγράφει γλαφυρά τις μικρές δυσκολίες της εκδρομής.
Κύριοι, ετοιμάστε τα υπογλώσσιά σας. Συνεχίζουμε...

Οι τυχεροί είμαστε οι Χρύσανθος (ως έχει) και η Άννα (Jeep KJ), Κώστας (cospas) και υιός Αλέξανδρος (Jeep KK), Γεώργιος (GPAP), Σοφία και Αλεξάνδρα (Jeep KJ), Γεώργιος (aplageorge) οικογενειακώς (Jeep XJ), Αλέξανδρος (Tarzan) με επιβάτες τον Βασίλη (vpisco) και τη Μαρία (maria) (Jeep WJ), Παναγιώτης (PanaSot) και Σωτηρία (Jeep KJ), Κώστας (cm wrangler jk) και Χριστίνα (Jeep JK). Επτά Jeep.

Ξεκινήσαμε την ανάβαση από την Ελάτεια, ανεβαίνοντας ανάποδα την ειδική διαδρομή του Ράλι Ακρόπολις, Ρεγκίνι. Ο τοπικός πρατηριούχος αντί το Ρεγκίνι, μας πρότεινε την ειδκή Ελάτεια. Στα υπ’ όψιν για το μέλλον. Ο καιρός καλός, με λίγα σύννεφα και πρόβλεψη για τοπικές βροχές.

Περάσαμε από το χωριό (ο) Καλλίδρομος και στη Μενδενίτσα στρίψαμε αριστερά πριν το κέντρο του χωριού, στο χωματόδρομο προς Αγία Τριάδα.

Πρώτη στάση για ρύθμιση του χειρόφρενου του Γεώργιου (GPAP) (είχαν ανάψει οι πίσω ζάντες) και κάτι τις στο τιμόνι του έτερου Γεώργιου (aplageorge). Πήραμε τον κάτω δασικό δρόμο και συναντήσαμε τον κεντρικό χωματόδρομο, πριν την εποχική Λίμνη της Παλιοσουβάλας.

Στο σημεία αυτό συναντήσαμε το "μουλάρι" με το πλήρωμα που θα λάβει μέρος με Subaru στο Ακρόπολις με την υποστήριξη της Πυροσβεστικής.
- Παιδιά δεν περνάτε. Έχει πολύ λάσπη. Ακόμη και το Unimog της πυροσβεστικής που είναι μαζί μας κόλλησε.
Μετά από λίγο καταφθάνει κι ενα τεράστιο Unimog πυροσβεστικό.
- Παιδιά δεν περνάτε, μας λένε.

Έκτακτο πολεμικό συμβούλιο. Σχόλια του στύλ...  
- Σε τα μας τώρα... 
- Εμείς δεν μασάμε... 
- Μα είστε παλαβοί; Eδώ δεν πέρασε αυτό το θηρίο, εσείς που πάτε; 
Οδηγούν στην κλασσική απόφαση που αρμόζει στα μέλη αυτής της παρέας.
- Εμείς δεν είμαστε πυροσβέστες, συνεχίζουμε!
Λίγο πιό πάνω συναντάμε δύο λασπωμένες φιγούρες με μοτοσυκλέτες.
- Παιδιά πολύ λάσπη, δεν περνάτε. Εμείς δεν περάσαμε, γυρίζουμε.
Περιττό να αναφέρω ότι το σημείο που κόλλησε το Unimog, εμείς το περάσαμε αέρα πατέρα.

Η πρόγνωση καιρού, έλεγε για βροχή στις 15:00, οπότε βλέποντας και τα σύννεφα να πυκνώνουν, αποφασίζουμε να αναβάλουμε την ανάβαση στην κορυφή του βουνού για το απώτερο μέλλον. Στη διασταύρωση προς Δρυμαία εμείς συνεχίζουμε δεξιά προς την λίμνη.

Στη Λίμνη του Καλλίδρομου και λίμνη Νεβρόπολης ή Λούτσα επονομαζόμενη, στήθηκε κανονικό τραπέζι. Λεπτομέρειες από τις νοικοκυρές και τον σεφ της παρέας.

Στη λίμνη μας βρήκαν ο Κώστας και η Δανάη από τη Λαμία, μ’ ένα μάχιμο Samurai.
Μας ακολούθησαν και συμμετείχαν ενεργά στην παρέα, μέχρι την Ανάβρα.

Η βροχή άρχισε στις 3 και μισή και κράτησε μισή ώρα περίπου. Μετά ο καιρός καθάρισε.

Ξεκινήσαμε από τον χώρο του πικ νικ μετά τις 4 το απόγευμα. Προορισμός μας η Ανάβρα, με ενδιάμεση παράκαμψη για να βρούμε το κινητό του Παναγιώτη που είχε... αφήσει στην λασπωμένη και ομιχλώδη ανάβαση του Φεβρουαρίου. Ιδέα που στην πορεία, αναβλήθηκε κι αυτή για το απώτερο μέλλον.

Μόλις στρίψαμε αριστερά στη διασταύρωση προς Ανάβρα, άρχισαν το ζόρικα.

Στην πρώτη λασπουριά, πρώτος ων, σαν το μεγαλέξανδρο, με απλή τετρακίνηση, βουτάω στα νερά και χάνω το KJ. Βουλιάζει δεξιά μέχρι το προφυλακτήρα. Καταφθάνει ο απολασπωτής Βασίλης (vpisko).
- Που πας ρε καρα...Χρύσανθε αφού βλέπεις τη λίμνη δεξιά... Αριστερά έπρεπε να πας...
Ούτε ο Λένιν νά ‘τανε. Ιμάντας, τράβηγμα προς τα πίσω απo τον tarzan - το Grand Cherokee του Αλέξανδρου - και άνετο πέρασμα από αριστερά. Παρένθεση: Στη λίμνη δεξιά υπήρχε εγκαταλελειμένο ένα ολόκληρο περιπεπλεγμένο συρματόσχοινο από εργάτη. Τι τους θέτε τους εργάτες και κάνετε και τόσα έξοδα;

Εκατό μέτρα πιό κάτω, άλλος βούρκος. Εδώ είναι που η Άννα με εγκατέλειψε και μ’ άφησε στη τύχη μου. Τώρα όμως ξέρω. Μείωση της πίεσης από 31 στα 20, κοντά στο κιβώτιο και Βασίληηηη...
Αυτή τη φορά θα πας κέντρο, με αρκετό γκάζι. Αμ δε. Δεν με θέλει το κέντρο... βρε παιδί μου.
Τα γνωστά. Ιμάντας, τράβηγμα προς τα πίσω από τον tarzan και πιστή εφαρμογή των νέων εντολών. Αριστερά, με κοντά, 2 στο αυτόματο (πρόσθεσε ο Άλεξ), προσοχή στο ρέμα, αρκετό γκάζι. Το γκάζι μου βγήκε λίγο παραπάνω και παραλίγο να περάσω στην απέναντι πλαγιά που κάποιος είχε παρκάρει τον προφυλακτήρα του suv του. Χωρίς το suv φυσικά.

Στο χαράκωμα αυτό βοήθησαν αρκετά τους υπόλοιπους της παρέας, ο Κώστας, η Δανάη κι ο εργάτης τους νά ‘ναι καλά τα παιδιά (και ο εργάτης).

Μη τα πολυλογώ, το σκηνικό αυτό συνεχίστηκε σχεδόν μέχρι το μοναστήρι της Ανάβρας και πάνω που νύχτωνε και νομίζαμε ότι τα δύσκολα πέρασαν...Τσαααακ... Χάνουμε το δρόμο. Στην κυριολεξία. Οι δυνατές βροχές των τελευταίων ημερών τον κατέβασαν στις Θερμοπύλες. Φτυάρια, φτυαράκια, σκαπτικά κι αρχίζουμε δουλειά κάτω από τα αιμοδιψή σμήνη των τοπικών κουνουπιών. Μ’ άρεσε το... χειροκίνητο κομπρεσέρ του aplageorge, η βάση μίας ομπρέλας παραλίας!.
Δεν πέρασαν δέκα λεπτά λεπτών και χειρουργικών χειρισμών εκσκαφής και η φωνή του εργοδηγού αντιλαλεί στο δάσος. Παρένθεση: Σας έγραψα ότι όλη αυτή η διαδρομή ήταν μέσα σ’ ένα καταπληκτικό ελατόδασος; Αν όχι, παράλειψίς μου. (Ανάσα και κλείσιμο παρένθεσις).

- Άνδρες. Σταματάτε... δεν προλαβαίνουμε. Θα μας πάρει η νύχτα.
- Θα κατεβούμε από ‘δω.
- Από που βρε Βασίλη;
- Από ‘δω.
- Το εδώ είναι που δεν βλέπουμε βρε Βασίλη…
- Εδώ. Θα περάσουμε πάνω από το μικρό έλατο, θα κατέβουμε πολύ σιγά και με προσοχή θα στρίψουμε αμέσως αριστερά μόλις οι ρόδες πατήσουν στο δρόμο.
- Και πως θα γυρίσουμε κάθετα τ’ αυτοκίνητα βρε Βασίλη;
- Θα μου γλυκάνετε το νεροφάγωμα από πίσω!

Εδώ ο υιός του Κωνσταντίνου (cospas), Αλέξανδρος με τρεμάμενα λόγια είπε:
Βρε δεν είσαστε καλά. Είστε όλοι παλαβοί. Πόσο χαίρομαι που αυτή τη στιγμή ΔΕΝ οδηγώ...

Στην Ανάβρα φτάσαμε στις 9 παρά τέταρτο το βράδυ.

Στην πλατεία μόλις πατήσαμε άσφαλτο ο aplageorge - κατά κόσμον Γεώργιος - έσκυψε γονάτισε και τη φίλησε. Ναι.  Γεώργιε συγγνώμη που σε παρέσυρα σ’ αυτήν τη χαλαρή βόλτα. Την επόμενη φορά θα ξέρεις.

Πρώτη φορά οι ζάντες μου μάζεψαν τόση λάσπη, που στην επιστροφή, δεν μπορούσα να πάω πάνω από 80 χλμ. Παραλίγο να με πάρει ο ύπνος... αν κι έχω ένα κενό μετά τη Μαλακάσα. Βέβαια με τον κινητήρα να γυρίζει στις 1500 στροφές, έκανα και οικονομία. Όταν φτάσαμε στην Κηφισιά, το οδόμετρο έγραφε 166,2 χλμ, μετά τον τελευταίο ανεφοδιασμό, με 452 km to empty στο (όχι αξιόπιστο) trip computer (166,2 + 452 = 618,2 χλμ). Συνολικά διανύσαμε 405 χλμ.

Τα Cbιά και τα PMR, εκτός απ’ αυτά του Κώστα (cm wrangler jk), που λειτουργούσαν σε άλλες συχνότητες, τα πήγαν καλά.
Η Garmin(α) - το GPS - σε δύο σημεία τα έκανε θάλασσα.
Οι απώλειες μικρές.
Μιά μικρή φλούδα στο χείλος της πίσω δεξιά μου ζάντας και ένα ξεκούμπωμα της μικρής αεροτομής κάτω από τον εμπρός προφυλακτήρα του Κώστα (cospas).

Πιέστε εδώ... να δείτε το μικρό μας βίντεο στο YouTube. Δεν μου άρεσαν τα 2 παλιά (1ο και 2ο  μέρος) κι έφτιαξα νέο! Επιλέξτε πλήρη οθόνη και υψηλή ανάλυση (HD 1080).

Καλλίδρομο - Παρνασσός 2013

Άλλη μια χαλαρή έγραψε ως “χαλαρή” και πέρασε... χαλαρά στην ιστορία.

Γκιόζα, η κορυφή του Καλλίδρομου...

Το JPForum στην κορυφή του Καλλίδρομου...

Το JPForum στη λίμνη του Καλλίδρομου...

Ωραία ήταν!

Θα ήθελα να συγχαρώ την Π.Ο.Ε. (πολυμελή οργανωτική επιτροπή) για την επιτυχία αυτής της εκδρομής. Κατάφερε το ακατόρθωτο, να ανεβάσει το JPForum στην κορυφή (!!!) του Καλλίδρομου, με τα... πόδια! Στο δεύτερο σκέλος στον Παρνασσό έκανε λίγο κοιλιά, πρέπει να ομολογήσω – ακύρωσε το ραντεβού με τον Μάνο (συγγνώμη Μάνε), έκοψε το χωμάτινο κομμάτι Αμφίκλεια – Περδικόβρυση – Άνω Σουβάλα λόγω χρόνου και βούλιαξε όλη την ομάδα στο χιόνι! Ως γνωστόν όμως, ουδείς άσφαλτος!

Εύγε που πίστεψε σ’ αυτήν, την οραματίστηκε, την οργάνωσε και τελικά την ολοκλήρωσε με επιτυχία. Μέχρι Ήλιο είχε προγραμματίσει “άμα τη αφίξει” της ομάδας στη λίμνη. Στο κρύο δεν τα πήγε τόσο καλά αλλά το δουλεύει. Εύγε και για τη μεταλαμπάδευση του φυσιολατρικού πνεύματος του μεγάλου μας φόρουμ, σε μιά άλλη ομάδα ξαναμμένων τζιπάτων, αποτρέποντάς τους απ’ το να τσαλαβουτήσουν στη λασπωμένη λίμνη. Τώρα που το σκέφτομαι, άγαλμα πρέπει να μου στήσουν τα βατράχια.

Συγχαρητήρια και στα μέλη της ομάδας.

Τον Βαγγέλη (docanagno) που δεν έπεσε πάνω μου όταν βύθισα και ακινητοποίησα το αμμουδί jeep στο χιόνι του Παρνασσού και θυμηθήκαμε ότι σε τέτοιες συνθήκες πρέπει να κρατάμε μαγάαααλες αποστάσεις ασφαλείας. Την Όλγα για το χαμόγελό της και που μας κράτησε τον Βαγγέλη ξύπνιο στην επιστροφή.

Τον Αλέξανδρο (Tarzan) για την ατελείωτη μεταφορά γνώσεων στο σιμπί και την παρασκευή καφέ στη λίμνη. Υπήρξαν βέβαια κάποια παράπονα για τον καφέ που αντί Αιθιοπίας μας έφερε Σουμάτρας αλλά ο καφές της Σουμάτρας κέρδισε τις εντυπώσεις όταν δεν έχυσε ούτε μία σταγόνα μέσα στο Grand Cherokee (ZJ) στις λακούβες της επιστροφής. Ο Αλέξανδρος υποστήριξε ότι έφταιγε η βελτιωμένη του ανάρτηση αλλά εγώ ψήφισα Σουμάτρα.

Τον Παναγιώτη (panagiotistk) που άφησε την αγαπημένη του γυναίκα για να περπατήσει στο Καλλίδρομο. Τον Θοδωρή που ήταν μαζί του, τρώγοντας το φαΐ του... Παναγιώτη.

Τον Χρήστο (ΖοοL) που ανέλαβε για μία ακόμα φορά χρέη σκούπας και μας θύμισε τα έθιμα πετώντας (κυριολεκτικά) χαρταετό στη λίμνη. Την Κατερίνα (kat) για την παρέα της. Τον μικρό Νικόλα για τον άψογο χειρισμό του στον εργάτη του JK!!! Τον Doc για τα παιχνίδια του και το συνεχές κούνημα της ουράς του.

Τον Γεώργιο Παπαδόπουλο (GPAP) που άφησε τη φόρμουλα ένα για να έρθει μαζί μας, γλύτωσε τον Χρήστο καταρρίπτοντας τον αετό στη λίμνη στενοχωρώντας αυτός τον Νικόλα, δεν μάκρυνε το Cherokee (KJ) μετατρέποντάς το σε Grand από τα δυνατά και απότομα τραβήγματα στις ανεπιτυχείς προσπάθειες του να τραβήξει τον Αλέξανδρο. Την Σοφία που μας τον κράτησε ήρεμο.

Τον Πάνο (Palaz) που μας υποστήριξε στην ανάβαση της κορυφής και την σύμβουλό του στο χτίσιμο της Ρόζας, Λίλη που μετέφερε την ευγένεια και την ηρεμία της στον Πάνο. Να σημειώσω επίσης την ιδέα της να δοκιμάσει μόνος του να μας ανοίξει τον δρόμο στο παγωμένο χιόνι του Παρνασσού και τις οδηγίες της στον αυτοαπεγκλωβισμό της Ρόζας, όταν 500 μέτρα πιό πάνω κόλλησε στα λευκά.

Τον αξιότιμο πρόεδρο, αντιπρόεδρο, γραμματέα, κεντρικό ταμία, τακτικό μέλος, αναπληρωματικό μέλος της Π.Ο.Ε., κ.Χρύσανθο που έπεισε για μιά ακόμα φορά και κάποιους άλλους να βγούν εκεί έξω στα όρη στ’ άγρια βουνά. Την Άννα που τον συνόδευσε και σ’ αυτή τη βόλτα και τον βοήθησε σημαντικά στις δύσκολες αποφάσεις. Αν και το “μη τρέχεις” του πρώτου κολλήματος στα λιγοστά χιόνια του Καλλίδρομου, αποδείχτηκε λάθος.

Σας ευχαριστούμε όλους για την παρέα σας.

Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει και στον Μάνο (m.miskis), τοπικό ανταποκριτή και αντιπρόσωπό μας στην Άνω και κάτω Σουβάλα για τις οδηγίες του και τις καλές και... νόστιμες προτάσεις του.

Για την ιστορία τώρα...

Ξεκινήσαμε το πρωΐ της Κυριακής 17 Μαρτίου 2013 με σχετικά καλό καιρό. Πατήσαμε χώμα στην Αμφίκλεια στο 38° 38.907'N 22° 35.289'E. Περάσαμε δίπλα απ’ τα ερείπια της αρχαίας φωκικής πόλης Τιθρώνιο 38° 40.582'N 22° 35.044'E στριμωχτήκαμε στα στενά δρομάκια της Δρυμαίας, ανηφορίσαμε τον σκληρό με πέτρες κυρίως αλλά βατό χωματόδρομο στις νότιες πλαγιές του Καλλίδρομου και σταματήσαμε στην αρχή του “μονοπατιού” 38 44.134'N 22 32.387'E που οδηγεί στην κορυφή. Μετά την επική ανάβαση στην Γκιόζα (1419 μ. ονομασία αρβανίτικης μάλλον προέλευσης,  γκιόσα = γίδα και όχι τούρκικης, γκιοζ = μάτι) συνεχίσαμε προς τη λίμνη του Καλλίδρομου (Νευρόπολη. Νεβρός = Ελαφάκι στα αρχαία Ελληνικά) που μας πρόσφερε καφέ ο Αλέξανδρος. Κατεβήκαμε στο Παλιοχώρι διανύοντας - στο Καλλίδρομο - 37 χωμάτινα χλμ.

Στον Παρνασσό, μπήκαμε σε δασικό χωματόδρομο μέτριας βατότητας με πέτρες και λίγη λάσπη (11 χλμ), μετά την Άνω Σουβάλα στο 38° 35.542'N 22° 33.589'E και βγήκαμε στην άσφαλτο, πάνω απ’ την Αγόριανη. Ξαναβγήκαμε σε χώμα στο 38° 33.502'N 22° 31.178'E. Μερικά χλμ ψηλότερα, βουλιάξαμε στο χιόνι και ασχοληθήκαμε με ξεφούσκωμα ελαστικών, ασκήσεις απεγκλωβισμού, ξανά μανά φουσκώματος ελαστικών και κουτσομπολιού περί παντός επιστητού.

Αποχαιρετήσαμε τον Πάνο με την Λίλη και τον Γιώργο με τη Σοφία που έπρεπε να φύγουν και σταματήσαμε για λιτό – λέμε τώρα – δείπνο σε μιά καλή ταβέρνα που μας σύστησε ο Μάνος στην περιοχή Καλύβια. Περάσαμε νύχτα απ’ το “φωταγωγημένο” πιά Λιβάδι, κατεβήκαμε στην γεμάτη κόσμο Αράχοβα και μέσω Θηβών, μη μας πάρει ο ύπνος, φτάσαμε Αθήνα αργά το βράδυ.

Στις απώλειες έχουμε να καταγράψουμε το χάσιμο της εμπρός κίνησης του KJ του Παναγιώτη σε κάποια ζόρι (παιχνίδι) στους λασπωμένους δρόμους.

Πιέστε εδώ...  να δείτε το μικρό μας βίντεο στο youtube. Επιλέξτε πλήρη οθόνη και υψηλή ανάλυση (HD 1080).

Πιέστε εδώ...  να δείτε το μικρό μας βίντεο στο vimeo. Επιλέξτε πλήρη οθόνη και υψηλή ανάλυση (HD).