Βαρδούσια - Οίτη, Ιούνιος 2018.

Ο αρχικός προγραμματισμός ήταν για την Ευρυτανία. Την είδαμε! Από μακριά μεν αλλά την είδαμε. Αναφέρθηκε επίσης και η Πελοπόννησος. Κι αυτήν την είδαμε! Από ψηλά μεν αλλά την είδαμε. Γράψαμε για Στρώμη, δεν περάσαμε από μέσα αλλά κι αυτήν την είδαμε από το Μαυρολιθάρι.

Μαζευτήκαμε το πρωί του Σαββάτου 2 Ιουνίου 2018 στα McDonalds λίγο μετά τα διόδια των Αφιδνών. Απλώσαμε τους χάρτες πάνω στα ήδη σκονισμένα καπώ και… ξαναλλάξαμε – σουρεάλ ε; – τη διαδρομή! Αντί της Οίτης, είπαμε να ανηφορίσουμε από την δυτική πλευρά των Βαρδουσίων και μετά να συνεχίσουμε προς τις πλαγιές της Οίτης.

Καταφέραμε και ξεκινήσαμε στις 9:00 π.μ. Αφήσαμε την Ε.Ο. στο ύψος του Κάστρου, συνεχίσαμε προς Δεσφίνα – να δούμε τα βουνά της Πελοποννήσου – κατεβήκαμε στην Ιτέα για ανεφοδιασμό σε τρόφιμα και καύσιμα, ανηφορίσαμε προς Αγία Ευθυμία – Βουνιχώρα – Λίμνη Μόρνου. Στείλαμε τον Βασίλη να βρει φαρμακείο για εξτρά χάπια – γιατί δεν θα άντεχε νηφάλιος τόσες ώρες με την Μαρία του – και σταματήσαμε στο φράγμα του Μόρνου για να βρέξει τα πόδια του ο… Ρόμπης Π.

Γευματίσαμε ελαφρά σε ένα ωραίο χώρο με τρεχούμενα νερά και πλατάνια.  Ανηφορίσαμε στις δυτικές πλαγιές των Βαρδουσίων – εδώ είχαμε και τις πρώτες πτώσεις των δίτροχων – περάσαμε πάνω από το Διακόπι, αναγκαστήκαμε να περιμένουμε ντόπιο βοσκό να μετακινήσει το αγροτικό του που το είχε αφήσει στη μέση του στενού χωματόδρομου, ζοριστήκαμε λίγο σ’ ένα νεροφάγωμα – το KJ αρνήθηκε να περάσει με full time τετρακίνηση και μετά από χρόνια θυμήθηκα πως βάζω τα κοντά που αλλάζουν εντελώς τη συμπεριφορά του – κάναμε μία μικρή στάση στα Μετερίζια να απολαύσουμε τη θέα και να δούμε πάλι στο βάθος, τις κορυφές της Πελοποννήσου και του Βελουχιού στην Ευρυτανία. Η χωμάτινη διαδρομή μέχρι τα Μετερίζια ήταν μέτριας βατότητας με λίγα περάσματα κακής βατότητας και είχε ωραία θέα στην γύρω περιοχή και στις βραχώδεις βουνοκορφές των Βαρδουσίων που υψώνονταν στα δεξιά μας.

Κατηφορίσαμε μπροστά από τα καταφύγια, κόψαμε δρόμο «εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως», όχι τόσο για τις φωτογραφίες αλλά να την πούμε στους μηχανόβιους που κατέβαιναν προσεκτικά από τον γεμάτο στροφές χωματόδρομο, είδαμε για άλλη μία φορά μία εντυπωσιακή κορυφή των Βαρδουσίων, του «Γκιώνη το πλάϊ», πριν τον Προφήτη Ηλία, σταματήσαμε λίγο να σηκώσουμε και να ελέγξουμε τον Διονύση και τη μοτοσυκλέτα του που είχε άλλη μία - ανώδυνη ευτυχώς - πτώση και βγήκαμε – στην άσφαλτο πλέον – μετά τον Αθανάσιο Διάκο, που οδηγεί στην Καστριώτισσα.

Περάσαμε μέσα από το Μαυρολιθάρι – είδαμε και τη Στρώμη απέναντι – και μετά την Πυρά πήραμε τον ανήφορο στις πλαγιές της Οίτης προς την Καταβόθρα και την μυστική τοποθεσία του χώρου κατασκήνωσης. Όταν αφήσαμε τον κεντρικό χωματόδρομο κι αρχίσαμε να ανηφορίζουμε τον δασικό προς τα επιλεγμένα σημεία κατασκήνωσης τα πράγματα - ειδικά για τους δίτροχους -  δυσκόλεψαν. Κι εδώ είχαμε πτώσεις. Σε αρκετά σημεία «κρατάγαμε» τις μηχανές να μην χαθούν στα νεροφαγώματα και λίγο ψηλότερα φορτωθήκαμε εμείς τα μπαγκάζια τους για να τις ελαφρύνουμε. Το KJ ανέβηκε – με κοντά πάλι και με τις οδηγίες του Βασίλη – σχετικά εύκολα. Σε 2 μόνο περιπτώσεις που αναγκαστικά βρέθηκε με τον ένα ή τους δύο τροχούς στον αέρα άκουσα κι ένοιωσα να βοηθούν - με επιτυχία - τα ηλεκτρονικά του.

Το πρώτο λιβάδι που συναντήσαμε ήταν μικρό και δεν μας άρεσε. Συνεχίσαμε πιο πάνω και σταματήσαμε στο δεύτερο στα 1726 μέτρα υψόμετρο αν θυμάμαι καλά. Ο Γιάννης είχε στο νου του το επόμενο λιβάδι πιο ψηλά αλλά τελικά μείναμε εκεί να μη μας βρει η νύχτα. Ναι σωστά διαβάσατε. Όταν αρχίσαμε να στήνουμε τις σκηνές είχε ακόμα φως, σπάζοντας μια αρνητική παράδοση χρόνων!

Μετά τις σκηνές, σειρά είχε το άναμμα της φωτιάς και η προετοιμασία του λιτού – λέμε τώρα – δείπνου, που εκτός από αβοκάντο, παπάγια κι ανανά είχε όλα τα υπόλοιπα από πανσέτες μέχρι λουκάνικα, από αγγούρια μέχρι τυροκαυτερές κι από τσίπουρα μέχρι μπύρες στον πάγο! Οι ώρες γύρω από τη φωτιά, κάτω από τον έναστρο ουρανό και την πανέμορφη ανατολή της Σελήνης αργότερα, πέρασαν χωρίς να τις καταλάβουμε και τελικά αποσυρθήκαμε στα… διαμερίσματά μας στις 1:30 το πρωί! Εγώ δεν κουβάλησα αντίσκηνο και κοιμήθηκα στο… υπνοδωμάτιο του KJ αλλά πρέπει να βελτιώσω ή να αυξήσω τα υποστρώματα γιατί τα γέρικα κόκκαλά μου δεν αντέχουν πλέον τα σκληρά.

Το πρωί μετά το πρωινό μας – κάποιοι έκαναν λάθος υπολογισμούς και υπήρχε έλλειψη καφέ – αρχίσαμε να ψάχνουμε τον Αλέξανδρο που ερχόταν από Αθήνα αλλά δυσκολευόταν να βρει το σημείο κατασκήνωσης. Μετά από αρκετές άκαρπες τηλεφωνικές προσπάθειες, ο Βασίλης με την Μαρία κατηφόρισαν να τον βρουν. Ο Βασίλης γιατί φοβήθηκε ότι ο Αλέξανδρος θα φτάσει Αλβανία, η Μαρία γιατί φοβήθηκε ότι θα χάσει τον καφέ με την καφέ ζάχαρη και τον τριμμένο πάγο που είχε παραγγείλει! Εμείς φορτωθήκαμε πράγματα και σκουπίδια, σβήσαμε και τα τελευταία απομεινάρια της φωτιάς, βοηθήσαμε τις μοτοσυκλέτες να κατέβουν ξεφόρτωτες μία μία και συναντηθήκαμε όλοι μαζί στα χαμηλά.

Ο Αλέξανδρος είχε στήσει στην άκρη του χωματόδρομου, μπουφέ με καφέδες όλων των λογιών, τυρόπιτες και κάνιστρα με βενζίνη! Οι μηχανόβιοι μοιράστηκαν την πρωτεϊνούχα βενζίνη – είχε και μια σαρανταποδαρούσα μέσα! – και ίσως επειδή ήθελαν ζαμπονοτυρόπιτες ή ίσως επειδή προτιμούσαν αστακό στη βενζίνη τους – μας εγκατέλειψαν άσπλαχνα και πήραν το δρόμο της επιστροφής για Αθήνα.

Οι υπόλοιποι – 5 jeep πλέον – συνεχίσαμε προς τις Λιβαδιές, κάτω από το Γρεβενό (2.113 μ.) να φωτογραφίσουμε τη μικρή λίμνη – λίγα τα νερά της αυτήν την Κυριακή – και στρίψαμε αριστερά προς το Νεοχώρι. Είδαμε δύο όμορφες κατάφυτες με χαμηλά χόρτα κορφούλες κι αφού τις είδαμε, έπρεπε και να τις ανέβουμε. Η πρώτη ήταν χαμηλή κι εύκολη. Η δεύτερη η Αλύκαινα (2052 μ.) η ψηλότερη,  ήταν πιό απότομη και ανηφορίσαμε με τη δέουσα προσοχή – με κοντά κι εδώ – να απολαύσουμε την πανοραμική θέα! Το Γρεβενό δίπλα μας και στο βάθος ο Μαλιακός κόλπος, η κοιλάδα του Σπερχειού, ο Θεσσαλικός κάμπος, το Βελούχι, η Χελιδόνα και η Καλιακούδα στην Ευρυτανία, οι κορυφές της Γραμμένης Οξυάς με την Σαράνταινα να ξεχωρίζει και τα Βαρδούσια με αρκετές χιονούρες ακόμα!

Κατηφορίζοντας την χορταριασμένη πλαγιά, θυμήθηκα πόσο αργά κατεβάζει το βαρύ KJ η κόντη 1η ταχύτητα!

Ο χάρτης της Ανάβασης παρουσίαζε δύο χωματόδρομους να πηγαίνουν προς το Νεοχώρι. Ο Γιάννης (yspili) μας είχε προτείνει να παλέψουμε σ’ αυτόν που στρίβει δεξιά. Απ' την χορταριασμένη και απάτητη του αρχή όμως καταλάβαμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και λίγο πιο κάτω διαπιστώσαμε ότι ο «δρόμος» είχε πάρει τον κατήφορο! Αναστροφή, επιστροφή και κατάβαση από τον μέτριας βατότητας αριστερό χωματόδρομο που μας έβγαλε στην άσφαλτο κοντά στο Νεοχώρι, σε μια βρύση με τρεχούμενο δροσερό νερό (πάνω στον δρόμο) και πλατάνια με τραπεζοκαθίσματα (κάτω από τον δρόμο) που κάτσαμε για ξεκούραση και μεσημεριανό γεύμα υπό τις ύβρεις (?) και τις χειρονομίες του Αλέξανδρου, αμφότερες στα γερμανικά!

Για τον δρόμο της επιστροφής προς την Αθήνα προτιμήσαμε να ολοκληρώσουμε την κυκλική μας διαδρομή στην Οίτη επιλέγοντας τον όμορφο δασικό χωματόδρομο μέσα σε πυκνό ελατόδασος και να βγούμε στην άσφαλτο μεταξύ Αθανάσιου Διάκου και Καστριώτισσας. Ο χωματόδρομος στην αρχή του ήταν μέτριας βατότητας, στη συνέχειά του όμως έμοιαζε με ακροπολική ειδική διαδρομή καλής βατότητας – με 2-3 νεροφαγώματα που θέλουν προσοχή στα πολλά χλμ – που σε προκαλούσε για γρήγορη οδήγηση εκτός κι αν είχες κάποιον Αλέξανδρο από πίσω σου να διαμαρτύρεται συνέχεια στα PMR - στα ελληνικά αυτήν τη φορά - για τη σκόνη!

Κάναμε στάση στο Μαυρολιθάρι, στον ξενώνα που είναι στην πλατεία, για παγωτό που ήθελε διακαώς η Μαρία αλλά η προσπάθεια απέβη άκαρπη. Ο υπεύθυνος εκεί μας είπε ότι ακόμα κάνει κρύο στο χωριό και δεν έχει φέρει παγωτά!

Συνεχίσαμε προς Παύλιανη, Οίτη. Ο Βασίλης πρότεινε στους ασυρμάτους να στρίψουμε στον γνωστό χωματόδρομο που καταλήγει στο Σκάμνο αλλά δεν υπήρξε ανταπόκριση από τα κουρασμένα πληρώματα.

Σταματήσαμε για βενζίνη, πλύσιμο και αποχαιρετισμούς στο γνωστό πρατήριο στη Δαμάστα στο δρόμο προς Μπράλο. Επιστρέψαμε στην Κηφισιά στις 21:10 το βράδυ της Κυριακής.

Το Cherokee ρούφηξε 22,07 λίτρα μέχρι την Ιτέα (x 1,679 = 37,06 ευρώ), 50,80 λίτρα Ιτέα – Μόρνο – Βαρδούσια – Οίτη – Δαμάστα (x 1,630 = 82,80 ευρώ) και 23,86 λίτρα από Δαμάστα μέχρι Κηφισιά (x 1,625 = 38,77 ευρώ). Σύμφωνα με το οδόμετρο, διανύσαμε 636 χιλιόμετρα με 96,73 λίτρα απλής αμόλυβδης βενζίνης και πληρώσαμε 158,63 ευρώ.

Για διόδια καταθέσαμε 19,75 ευρώ. 3.25 + 3,85 = 7.10 το Σάββατο και 1.75+3.80+3.85+3.25 = 12.65 την Κυριακή.

Για τρόφιμα, ποτά κλπ στον Σκλαβενίτη της Ιτέας, εδώκαμεν 12,50 ευρώ έκαστος.

Συνολικά πληρώσαμε 190,88 ευρώ.

Παρά τις προβλέψεις για σημαντική επιδείνωση του καιρού και βροχή το μεσημέρι του Σαββάτου και της Κυριακής, ο καιρός ήταν καλός και αρκετά ζεστός. Αραιή συννεφιά είχαμε μόνο κατά τη διάρκεια της ανάβασής μας στα Βαρδούσια το μεσημέρι του Σαββάτου. Η πιό σωστή πρόβλεψη ήταν αυτή του Freemeteo.

Ήταν μαζί μας οι τζιπάτοι:
1. Σωκράτης (sokkrates) με Cherokee XJ,
2. Βασίλης (vpisko) με την – όλο διαπιστώσεις – Μαρία (maria) και τον Ρόμπη σε στενάχωρο TJ
4. Νίκος (jknikos) με την Γαλάτεια σε λευκό JK
6. Χρύσανθος (ως έχει), μόνος, με το αμμουδί KJ

και η μαχανόβιοι:
7. Ιωάννης (yspili) με βαρυφορτωμένη Honda Αφρικάνα,
8. Διονύσης με Honda Transalp.

Την Κυριακή το μεσημέρι προστέθηκε στην παρέα κι ο:
9. Αλέξανδρος (Tarzan) με XJ και πολλές παραγγελιές, από καφέδες με σκούρα ζάχαρη και πάγο μέχρι βενζίνη για τους δίτροχους!

Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τον Αλέξανδρο για το delivery της Κυριακής καθώς και όλους εσάς για τη συμμετοχή και την παρέα σας.

Πιέστε εδώ... να δείτε το μικρό μας βίντεο στο YouTube. Επιλέξτε πλήρη οθόνη και υψηλή ανάλυση (HD 1080).

Στην επόμενη…

Οίτη Νοέμβριος 2010

Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2010

Πήγαμε Οίτη... και γυρίσαμε, βεβαίως βεβαίως. Σώοι, αβλαβείς και κυρίως χαρούμενοι.

Οι τυχεροί (κυριολεκτώ) είμαστε:   Ο Βασίλης (vspili), ο Αλέξανδρος (alex-tj) με τον Ορέστη, ο Αλέξανδρος (tarzan) με τον Βασίλη (vpisko), κι εγώ. Μόνος. Όταν έγραψα στους... υπόλοιπους στο JPForum, Πάμε Οίτη; μου είπαν: Άντε. Ευτυχώς, γιατί η εκδρομή κατά τη γνώμη μου, δεν ήταν για γυναικόπαιδα.

Μικρή σβέλτη ομάδα. Τέσσερα jeep, όλα με λασπολάστιχα, καλή παρέα, πολύ γέλιο, το γνωστό θάψιμο, ωραίο φαγητό (ο σεφ της παρέας, Αλέξανδρος (tarzan) ξεπέρασε τον εαυτό του), και όπως πάντα άφθονα ποτά.

Η αναχώρηση - το πρωί - καθυστέρησε 45 λεπτά, που μας στοίχισε σε φώς - το βράδυ - στο βουνό.

Ο καιρός ήταν πολύ καλός, ανοιξιάτικος. Μόλις κρύφτηκε όμως ο ήλιος το κρύο σοβάρεψε. Ειδικά κάτω απ’ την κορυφή της Οίτης, τον Πύργο (2151 μ) σε υψόμετρο σχεδόν 2000 μέτρων, εγώ που φόραγα κοντομάνικο, έτρεμα σαν γύφτικο @ρχί#ι.

Μιάς και πηγαίναμε για βόλτα - λέμε τώρα - ο Βασίλης (vpisko) πρότεινε μιά ωραία χωμάτινη διαδρομή με πινελιές λάσπης, από τον Σκάμνο μέχρι το χωριό Οίτη. Στο τελευταίο ανηφορικό τμήμα, πριν συναντήσουμε τον χωματόδρομο του χωριού, το Cherokee (KJ) ζορίστηκε να ανέβει. Ακουμπούσε κάτω. Με κοντά, 1η, σταθερό γκάζι, γάτζωναν τα λάστιχα κι ανέβαινε σαν ν’ανέβαινε σκαλοπάτια. Αμέσως μετά και μέχρι το λιβάδι που σταματήσαμε για φαγητό, άναβε και έσβηνε η ένδειξη θερμοκρασίας του κιβωτίου.

Στο βουνό τώρα, μπήκαμε από την Παύλιανη. Σχεδόν αμέσως, μόλις αφήσαμε τον κεντρικό χωματόδρομο, δρόμος τέλος. Είχε πάρει τον κατήφορο. Όλος μαζί. Λίγο πίσω και εύκολη παράκαμψη από τις βρεγμένες πρασινάδες.

Πιό κάτω, ο δρόμος φευγάτος πάλι.

Μεριάσαμε βράχους με χέρια, jeep και ιμάντα. Έβγαλα το φτυαράκι μου και σκάψαμε κατέβασμα. Φτιάξαμε "γεφύρι" με κορμούς και πέτρες. Μερικά μέτρα παραπέρα ο δρόμος ήταν σαν βομβαρδισμένο τοπίο μετά τη βροχή. Δεν θυμάμαι σε πόσα σημεία ακούμπησα. Οι ποδιές έβγαλαν μέρος του υψηλού τους κόστους.

Αμέσως μετά πεσμένο έλατο. Στρώσαμε πέτρες και ρεζέρβες να περάσουμε από πάνω. Ήττα. Γλύστραγε - αριστερά - προς τα βράχια. Ο Βασίλης (vspili) προτείνει να κόψουμε τα κλαδιά και να περάσουμε - δεξιά - από κάτω. Πως; Θα πέσουμε στο ποτάμι. Ο Χρύσανθος με το KJ δεν χωράει με τίποτα. Τελικά είχε δίκιο. Πέρασαμε. Χωρίς να πέσω στο ποτάμι.

Παρένθεση 1η. Ο Βασίλης (vspili), γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, πλοηγός με τα όλα του. Βρήκε εναλλακτικές διαδρομές εκεί που δεν υπήρχε δρόμος.
Παρένθεση 2η. Οι οδηγίες (χειρονομίες και γκριμάτσες) του Βασίλη (vpisko) είναι όλα τα λεφτά. Νομίζω ότι μπορεί να με περάσει από οποιοδήποτε εμπόδιο χωρίς να ακουμπήσω τίποτα. Ακόμα και με δεμένο χειρόφρενο!
Παρένθεση 3η. Ανεξάρτητα από την ιδέα που έχουμε για την όποια χαλαρή μας εξόρμηση, θα πρέπει πάντα να κουβαλάμε ΟΛΟΝ τον εξοπλισμό μας. Στην Οίτη είχαμε εργάτες αλλά όχι εργάτη. Είχαμε μεν πολλούς ιμάντες αλλά μόνο 1 φτυαράκι κι ένα πριονάκι. Είχαμε όμως ομάδα grand.

Παρακάτω άλλο πεσμένο έλατο κλπ, κλπ. Μη γίνομαι κουραστικός.

Ευχαριστώ όλους σας για την καταπληκτική παρέα και τη ΜΗ χαλαρή αλλά τόσο όμορφη βόλτα.
Ευχαριστώ τον Αλέξανδρο (Alex-tj) και την... Αγνή για το κέρασμα.

Πιέστε εδώ... να δείτε το μικρό μας βίντεο στο YouTube.
Επιλέξτε υψηλή ανάλυση (HD 1080) και πλήρη οθόνη.

Οίτη 2013

Σάββατο 25 και Κυριακή 26 Μαΐου 2013

Οι βιαστικοί, πιέστε εδώ… να δείτε την κινηματογραφική υπερπαραγωγή μας στο Vimeo. Οι υπόλοιποι, συνεχίστε και δεν θα χάσετε!

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή...

Βρεθήκαμε στο Καπανδρίτι το πρωΐ του Σαββάτου 25 Μαΐου 2013 οι:  denis_jk με τη Μαριλύ (JK),  Αλέξης (fastalex) με την Πέπη (JK), Πάνος (PanY) (TJ),  Σωκράτης (sokkrates) (KK), Παντελής ή Ντέλος (xtreme) με την Νικολέτα (nikoleta_st) (TJ), Χρήστος (chris lc90) ή αλλόθρησκος ή Χρησταλλό ποιητική αδεία, μεγάλη η χάρη του (Terrano II), κι εγώ (ο Χρύσανθος μη ξεχνιόμαστε) με την Άννα.και το αμμουδί (KJ)

Ξεκινήσαμε, σχεδόν στην ώρα μας, με καθυστέρηση 8-9 λεπτών!  Απίστευτο ε; Και όμως ο sous-chef  ‘Ντέλος – ο chef ZooL παραθέριζε στην Υπάτη με την πίσκοφαμιλι  – στάθηκε στο ύψος του. (Παρένθεσις. Απορία της Πέπης και ερώτηση προς τη Νικόλ: Το Ντέλος βγαίνει απ’ το μοντέλος; Άφωνοι; Κλείνει η παρένθεσις).

Στο Σχηματάρι, μας περίμεναν o Othonas με τον Γιάννη (JK) και ο zagreas με την Μαίρη  (TJ). Τα ΠιΕμΑρ αρνήθηκαν να συντονιστούν όλα και “βρίζοντας” τον ZooL ανοίξαμε και τα σιμπί.

Λίγο πριν τη Λαμία μας πρόλαβε ο Άγγελος (Nikolopoulos angelos) με το Grand και τους petran + Miguelito + Pecos Bill σε συσκευασία ενός.

Στην πλατεία της Καστανιάς μας περίμεναν: Ο Βασίλης (vpisko) με την maria και τον ρόμπυ (TJ πιά) και ο Χρήστος (ZooL) με την Κατερίνα (Kat) τον μικρό Νικόλα και τον ντοκ (JK). Εδώ – λόγω προβλήματος – μας  αποχαιρέτησαν ο Γιάννης (zagreas) με την Μαίρη.

Μικρό πρόβλημα με ένδειξη υπερθέρμανσης στο κιβώτιο στο KK του Σωκράτη λύνεται με ολιγόλεπτη στάση.

Προσπερνάμε το καταφύγιο. Επόμενη στάση στις Λιβαδιές, κάτω απ’ την κορφή Γρεβενό. Είναι η κορυφή που προτιμούν οι ορειβάτες για την θέα και τη μικρή της απόσταση απ’ το καταφύγιο.  Μικρή παράκαμψη προς τη Βρύση του Καλόγερου και μετά βουρ για τα ψηλά. Σκούπα ο Σωκράτης και μπροστά του εγώ. Το τεραίν δυσκολεύει. Στην ερώτηση... πως πάτε οι πισινοί; Ακολουθεί απάντηση... σοκ απ’ το βάθος! Τα τσερόκια γ@μ@νε! 

Στάση αναγνωριστική στο πρώτο λιβάδι υποψήφιο για κατασκήνωση και συνέχεια προς το διάσελο κάτω απ’ την κορυφή της Οίτης. Σ’ ένα μικρό ανηφόρι, πατάμε και λίγο απάτητο χιόνι!  Ο καιρός αρχίζει και χαλάει. Πυκνά σύννεφα, αέρας και κρύο. Το συνειδητοποιούμε όταν ακούμε μιά τρεμάμενη φωνή να επαναλαμβάνει σιγά στα μικρόφωνα: Δεν κρυώνω, δεν κρυώνω, δεν κρυώνω! Είναι ο PanY στην καλοκαιρινή Αλεπού, που αυτοσυγκεντρώνεται με κόλπα που κάνουν στην Ινδία.

Η Μαρία, ο Αλέξης, ο Χρήστος ο δικός μας, ο άλλος ο Αλλόχρηστος, ο Σωκράτης, ο Πέτρος, ο Παντελής, ή Άννα, εγώ, ο ρόμπυ και ο ντοκ, ξεκινάμε για την κορυφή της Οίτης. Η Άννα με τον Χρήστο και τον ντοκ φτάνουν μέχρι ένα σημείο και σταματούν – κουράστηκε ο ντοκ – ενώ  οι υπόλοιποι συνεχίζουμε ακάθεκτοι και κατακτούμε την ψηλότερη κορυφή της Οίτης, τον Πύργο (2.151 ή 2.152 μέτρα ανάλογα με τον χάρτη αν και τα όργανά μας, έδειχναν μικρότερο υψόμετρο). Μεγάλες στιγμές! Το JPForum για δεύτερη φορά στην κορυφή!  

Η θέα προς τους όγκους του Παρνασσού, της Γκιώνας, των  Βαρδουσίων και της γύρω περιοχής είναι μοναδική! Αν δεν σκεφτόμαστε τον PanY που κρύωνε στο διαμπερές εξοχικό και τους άλλους που περίμεναν χαμηλά, θ’ αψηφούσαμε το κρύο και θά ‘μαστε ακόμα εκεί.  Δόξα τω... Καριμπού, τον προλάβαμε ζωντανό.

Οι σοβαροί ρόμπυ, Μαρία, Αλέξης κι εγώ, κατηφορίζουμε από σταθερά χώματα. Οι υπόλοιποι τρέχουν στις μεγάλες χιονούρες για τσουλήθρα!

Δεν μπορώ να περιγράψω την χαρά στα πρόσωπα και στις περιγραφές τους, μετά την χιονοτσουλήθρα, όταν βρεθήκαμε στο διάσελο! Σαν μικρά παιδιά που τους αγόρασαν παγωτό στην πρώτη τους επίσκεψη στο λούνα παρκ!

Στ’ αυτοκίνητα και πάλι. Κατεύθυνση προς το λιβάδι με τη λίμνη. Ο Αλλόχρηστος μπαίνει μπροστά για να μας δείξει ένα καγκουροπέρασμα. Σε κάποιο αβυσσαλέο νεροφάγωμα, το Terrano παίρνει απότομα κλίση αριστερά αλλά ευτυχώς βγαίνει όρθιο κι αλώβητο. Στη “λίμνη” – λιγότερο νερό από άλλες φορές – τα τζιπ ακολουθούν την οικονομική κατάσταση της χώρας. Αυτή της άναρχης χρεοκοπίας. Στην πίστα ατάκτως ερριμένα, ποζάρουν φιλήδονα στις απέραντες πρασινάδες στους καλλιτέχνες φωτογράφους. Μετά τα  καλλιτεχνικά και την ανάσταση του ZooL, γυρίζουμε λίγο πίσω να δούμε ένα άλλο λιβάδι για κατασκήνωση που είχαμε προσπεράσει. Το απορρίπτουμε με συνοπτικές μεν δημοκρατικές δε διαδικασίες, λόγω αέρα. Αποφασίζουμε να κατεβούμε πιό χαμηλά, προς το Άγιο Πνεύμα.

Στο δρόμο – τρόπος του λέγειν δρόμο, τρείς φορές ακούμπησα το αμμουδί κάτω – στα 1600+ μέτρα, περνάμε από τόπον χλοερόν, τόπον παραδείσου, τόπον... αποψύξεως!  Εδώ λέει ο σεφ!  Κι εδώ φυσάει αλλά πως μπορείς να του αρνηθείς; Το μέρος είναι όμορφο.

Επιλογή οικοπέδων, και οι σκηνές κυλιούνται στο γρασίδι. Όχι όλες! Μερικές ατίθασες παίρνουν τον κατήφορο. Βασίληηηηηηη που πάει η σκηνή μας; Ευτυχώς που ήταν γρήγορος ο πίσκο. Στην Παύλιανη θα την προσπερνούσαμε.  Άλλες σκηνές πάλι δεν ξεπερνούν σε ύψος τα ραδίκια – τα κομμένα ραδίκια – προς μεγάλη ευχαρίστηση των ιδιοκτητών τους που προπονούνται τσάμπα για την τελευταία τους κατοικία. Είπαμε, επιστροφή στη φύση.

Ακολουθεί ο εξοπλισμός. Τα στρώματα, τα υποστρώματα, οι ηλεκτρικές τρόμπες, τα φλογοβόλα, τα κεράκια, οι φωτοβολταϊκές λάμπες, τα τεράστια ψυγεία, οι ψησταριές, οι πολυθρόνες, τα τραπέζια. Ομολογώ ότι έχει προοδεύσει πολύ η φυσιολατρική ζωή. 

Δεν προλαβαίνουμε να τελειώσουμε την εγκατάσταση του οικισμού και η φωτιά έχει ήδη ανάψει καπνίζοντας τους πάντες και το πάντα. Μιλάμε για πολύ κάπνα. Πολυτεχνείου τσε βάλε. Μέχρι δακρύων! Δεν φτάνει που χάσαμε τα γιακούτζια και το δαγκώσαμε απ’ το κρύο, μας παστώσαν και σαν ρέγγες. Δεν γκρινιάζω. Μυρωδάτες διαπιστώσεις κάνω. Στη φωτιά πέφτουν οι 32 ψησταριές – ‘νταξει υπερβάλλω. Λιγότερες ήταν – και οι 16 ψήστες. Τι κάνετε εκεί λεβέντες μου μπαρουτοκαπνισμένοι; Ψήνουμ’ ψητά αρχόντισσα να φαν’ τα παλικάρια, που ανεβήκαν τα βουνά και τσούλησαν στα χιόνια.

Πάνω τους ψήνονται δεκάδες σουβλάκια, λουκάνικα, χοιρινές μπριζόλες, κότες, γαλοπούλες, σεφταλιές, γεμιστές ντομάτες, πίτες... Στο παρά πέντε γλυτώσανε και οι κονσέρβες ΖΑΝΑΕ του σεφ. Είπαμε, λιτό δείπνο, χωρίς υπερβολές. Δεν προλάβαινα να τελειώσω το σουβλάκι κι ερχόταν άλλο, κι άλλο... Βρε παιδιά δεν χωράει άλλο. Και μεις τι θα τα κάνουμε; Φάε. Μ’ αυτά που περίσσεψαν θα μπορούσαμε να ταΐσουμε ένα ολόκληρο χωριό της Αφρικής.

Να συμπληρώσω, ότι η οργάνωσις είχε φέρει και παγωτό τελευταίας τεχνολογίας μέσα σε τόπι αλλά δεν το φτιάξαμε γιατί έπρεπε να το κλωτσάμε όλη νύχτα!  Έχουμε κι εμείς τα όριά μας. Ε, μα πιά!

Τη νύχτα ο καλοκαιρινός εξοπλισμός μας, αποδείχτηκε λίγος για το υψόμετρο και τις συνθήκες της βραδιάς. Με εσώρουχα και ρούχα ζεστά, υπνόσακο πάνω στο φουσκωτό στρώμα και φλις πάνω απ’ τον υπνόσακο, κρυώναμε (από πάνω).

Το πρωί της Κυριακής και μετά το φτωχό και λιτό πρωινό – μην επαναλαμβάνομαι – μαζέψαμε σκηνές, εξοπλισμό, σκουπίδια – και τις γόπες των θεριακλήδων παρακαλώ – σβήσαμε και σκεπάσαμε καλά τη φωτιά και πήραμε τον κατήφορο. Πυκνό δάσος, έλατα μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι και στο βάθος να ξεχωρίζει η Πυραμίδα της Γκιώνας.

Σε μιά αριστερή καμπή ρουτίνας, σε απότομη πλαγιά με χείμαρρο στο βάθος, η σκούπα της στιγμής – ο Αλλόχρηστος – πάει ίσια και το Terrano κρατιέται με το ζόρι στο χείλος της αβύσσου, στα λάστιχά του και όχι στους άξονες που θά ‘διναν κάποια σιγουριά. Red Alert. Ναι ρε ‘σεις ακόμη και για τον Χρήστο, κινητοποιήθηκε όλη η ομάδα. Σχεδόν όλη. Κάποιος είπε: Όχι ρε γ@μ@το, πάλι στα θρανία θα κάτσουμε για μάθημα! Ο Αλλόχρηστος, προτείνει να το σπρώξουμε στο βάραθρο και να πάμε για φαγητό. Δύο ποδηλάτες που έρχονται απ’ την αντίθετη πλευρά, μας ρωτούν αν είμαστε σε έκτακτη ανάγκη και αν θέλουμε να ειδοποιήσουν τις αρχές. Τους ενημερώνουμε ευγενικά ότι είμαστε πάντα σε έκτακτη ανάγκη και ότι έχουμε όλον τον απαραίτητο εξοπλισμό για να τραβήξουμε το όχημα. Μας λένε επίσης ότι ο δρόμος πιό κάτω χειροτερεύει και σε κάποιο σημείο έχει πάρει τον κατήφορο και δεν συνεχίζει προς Παύλιανη.

Η ομάδα διάσωσης είναι πανέτοιμη. Οι ιδέες πέφτουν βροχή. Οι τόνοι ανεβαίνουν. Η σωστή λύση, αποδεικνύεται χρονοβόρα και ως εκ τούτου ακριβή. Άλλωστε δεν ήταν τζιπ πλαγιασμένο αλλά το τερράνο του Χρήστου. Μη τρελαθούμε κι όλας. Ο Σωκράτης ασφαλίζει με ιμάντα από πίσω, ο Αλέξης γυρίζει το JK με τον εργάτη πρόσωπο στο πρόβλημα, τυλίγουμε έναν δεύτερο ιμάντα πάνω και κάτω απ’ τον ουρανό και δίνουμε την άκρη του στον πιο χειροδύναμο – τον Παντελή – να την κρατάει για... ψυχολογικούς λόγους! Χρησιμοποιούμε σαν μοχλό ένα χοντρό πεσμένο έλατο και μαζεύουμε σε χρόνο ρεκόρ το όχημα που ξεστράτισε!  Άκου έκτακτη ανάγκη...  

Πιο κάτω συναντάμε τον... Ρίο Γκράντε σε μιά ωραία τοποθεσία με πλατάνια, ξύλινο γεφυράκι και τρεχούμενο νερό. Αρκετό νερό. Ο PanY δηλώνει θυμωμένα ότι δεν περνάει. Ο Denis φοβάται ότι – οι παλαβοί – θα περάσουμε και θα τον αφήσουμε πίσω. Τον διαβεβαιώ ότι έχουμε περάσει από χειρότερα εμπόδια κι αν αλλάξουμε λίγο θέση στα βραχάκια, μπορούμε να περάσουμε όλοι. Απ’ την απέναντι πλευρά φτάνουν τέσσερις “εντουράδες” με τράϊαλ μηχανές. Πολύ κίνηση αυτός ο “δρόμος”. Μας λένε κι αυτοί, ότι ο δρόμος δεν συνεχίζει. Κι αυτοί πέρασαν με δυσκολία. Επειδή όμως μόνο ο πρώτος πέρασε μέσα απ’ το ποτάμι και οι υπόλοιποι τρείς απ’ το γεφυράκι, στείλαμε τον Παντελή με τον Σωκράτη να κάνουν αναγνώριση.  Ο sous-chef επιστρέφει μετά από λίγο και επιβεβαιώνει τα λεγόμενα των δικυκλιστών προς μεγάλη ανακούφιση του PanY και του Denis.

Πίσω λοιπόν. Προς Άγιο Πνεύμα, της Οίτης, όχι αυτό στα αψηλά. Μικρή στάση για νερό και γαριδάκια και συνέχεια προς Παύλιανη. Αμ δε... Ο δρόμος που επιλέγουμε έχει πάρει κι αυτός τον κατήφορο. Πίσω πάλι. Ακολουθώ πίσω απ’ τον Όθωνα. Όθων ακούς; Ακούω, μ’ απαντάει. Που πήγε ο αέρας απ΄το πίσω αριστερό σου λάστιχο; (Να διευκρινήσω ότι δεν είχε τη φουσκωτή Άντζι μαζί του, οπότε μην πάει ο νους σας στο πονηρό). Μικρή στάση για φούσκωμα απ’ το φορητό βουλκανιζατέρ του ZooL και βουρ για τον πολιτισμό. Περάσαμε απ’ το σημείο που είχαμε κολλήσει στα χιόνια της κοπής της πίτας του 2012, λίγο πάνω απ’ το χωριό της Παύλιανης και καταλήξαμε στην Κάτω Παύλιανη για φαγητό.

Επιστρέψαμε μέσω Θερμοπυλών.

Όσοι πιστοί αναγνώστες φτάσατε ως εδώ, πιέστε εδώ να... να δείτε το βίντεό μας στο Vimeo.

Σας ευχαριστούμε όλους για την συμμετοχή και την παρέα σας!