Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στερεά Ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στερεά Ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 5 Απριλίου 2025

Ελικώνας, Απρίλιος 2025

Το πρωί του Σαββάτου 5 Απριλίου του σωτηρίου έτους 2025, 29 νοματαίοι, οι μισοί από την πλατεία Συντάγματος και οι άλλοι μισοί από τη Νέα Κηφισιά και συγκεκριμένα από τη διασταύρωση προς το Ολυμπιακό Χωριό στο τέρμα της οδού Καλυφτάκη, ξεκινήσαμε να πάμε στην λάκκα Αρβανίτσα, ένα μεγάλο λιβάδι ανάμεσα στα έλατα στις πλαγιές του όρους Ελικώνα.

Πεζοπορία στον Ελικώνα

Το αρχικό σκεπτικό ήταν μικρή κι ευέλικτη παρεΐστικη ομάδα και μεταφορά με μικρό πούλμαν. Το ενδιαφέρον όμως ήταν μεγάλο – φτάσαμε τις 33 συμμετοχές – κι αναγκαστικά νοικιάσαμε μεγαλύτερο. Δυστυχώς μερικοί φίλοι μας δεν εμφανίστηκαν στα σημεία συγκέντρωσης. Κρίμα γιατί αν η οργάνωση το γνώριζε εκ των προτέρων θα είχε νοικιάσει μικρότερο και φθηνότερο μεταφορικό μέσο.

Την ιδέα της εκδρομής την έριξε η ΚΚΑ (όχι Ε) Κική.
Για τους νεότερους, το Α αναφέρεται στην μακροχρόνια επαγγελματική της ιδιότητα.
Η ιδέα, επίσημα τουλάχιστον – πιο κάτω αναφέρω την προσωπική μου άποψη – ήταν να μαζευτούμε κάποιοι φίλοι απ' τα παλιά που λέει και το άσμα, που πρωτοβρεθήκαμε πριν πολλαααά χρόνια στον Πεζοπορικό Όμιλο της Αθήνας, γνωστόν κι ως Π.Ο.Α. και να περπατήσουμε σε κάποια ομαλά, κατά προτίμηση κατηφορικά – πηγαινέλα ει δυνατόν – μονοπάτια που θα μας επέτρεπε να επιστρέψουμε σώοι και αρτιμελείς στις εστίες μας.
Χαλαρά πράγματα δηλαδή.

Η Κική έδωσε μάλιστα και όνομα σ’ αυτήν την ομάδα:
«Απόφοιτοι του Πεζοπορικού». ΑΠΟΑ εν συντομία για τις πινακίδες στο πούλμαν.
Ο χαρακτηρισμός Απόφοιτοι προτιμήθηκε για να δηλωθεί εμφατικά η συνέχεια και το μέλλον - λέμε τώρα - σε κάτι νέο, προς αποφυγήν του ΚΑΠΥ ή ΕΑΖ (Είμαστε Ακόμα Ζωντανοί) ή ΑΠΟΠΟΑ (Απόμαχοι Πεζοπορικού) ή ΑΚΟΠΟΑ (Ακόμη Όρθιοι) ή ΑΠΠΠΟΠΟΑ (Αυτοί Που Παν Ολούθε) ή ΦΙΛΠΑΠΟΑ (Φίλοι απ' τα Παλιά) ή ΡΑΜΟΛΠΟΑ (Ραμολιμέντα του Πεζοπορικού) κλπ.

Ο Στέλιος Μ. ανέλαβε την οργάνωσή της με ιδιαίτερο – θα έλεγα – ενθουσιασμό.
Μιλάμε πήδηξε απ’ τη χαρά του! Αν είστε κακεντρεχείς και δεν με πιστεύτε, δείτε τις τελευταίες εικόνες του βίντεο που όλοι – οι άλλοι – υπέθεσαν ότι ήθελε να μιμηθεί παλαιό μέλος του επιφανούς και ιστορικού μας ομίλου, που έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο! Το σχόλιο που ειπώθηκε ότι ο «Ο μακαρίτης τουλάχιστον δεν λαχάνιαζε» αποδεικνύει το σωστό του επιχειρήματός μου.

Με τον σχεδιασμό της διαδρομής ασχολήθηκε ο Αντώνης Π.
Η επιλογή του μέρους και της χαλαρής σχετικά διαδρομής ήταν καλή, μέσα σε όμορφο ελατόδασος. Η πρωινή βροχή δεν πτόησε κανέναν. Αντίθετα η κατά τόπους πυκνή συννεφιά, όπως θα δείτε και στο βίντεο, δυσκόλεψε τους φωτογράφους.

Επειδή οι συγκαλύψεις και οι θεωρίες συνωμοσίας είναι πολύ της μοδός, διαβάστε και τη δική μου:
Η προφορική εντολή που συμπεραίνω ότι είχε λάβει ο Αντώνης από την ΚΚΑ – γι’ αυτό άλλωστε αν το προσέξατε η Κική ακολούθησε λίγο αργότερα τις χορτομαζώχτρες και δεν περπάτησε μαζί μας – ήταν να «χάσει» τους μισούς από μας στη βροχή – θυμηθείτε τις διαβουλεύσεις του Στέλιου με τον Ύψιστο – στις νεφοσκεπείς και δυσπρόσιτες ράχες του Ελικώνα, μπας και κερδίσει το δόλιο τούτο κράτος μερικές συντάξεις να μοιράσει και Δώρο Πάσχα στους υπόλοιπους. Ο Αντώνης προσπάθησε αλλά δεν τα κατάφερε. Πέτυχε τη βροχή στην αρχή τουλάχιστον της πορείας αλλά μετά η βροχή σταμάτησε – και το χειρότερο – μας γύρισε όλους πίσω και μάλιστα χαρούμενους, προς μεγάλη και δυσάρεστη έκπληξη της οργάνωσης που μας είδε το μεσημέρι να μπαίνουμε στην «No Wi-Fi μόνο φάει» ταβέρνα «Αρβανίτσα».

Ο εσωτερικός χώρος της ταβέρνας ήταν όμορφος και ζεστός με αναμένο τζάκι, ξυλόσομπα και θέα στο μεγάλο ξέφωτο και στο ελατόδασος.

Εκτός από την Ελένη Σ. η οποία διαμαρτυρήθηκε για τις αγαπησιάρικα σφιχταγκαλιασμένες καρέκλες στα ενωμένα τραπέζια μας και για τα μαλακά στραγάλια της – που λανθασμένα πίστεψε ότι είναι σκληρά ρεβύθια – οι υπόλοιποι νομίζω φάγαμε αρκετά καλά. Η βαθμολογία μου θα ήταν 3/5. Οι μερίδες ήταν μεγάλες. Οι τιμές σχετικά ακριβές. Η Άννα κι εγώ για τα μπιφτέκια μας (2 στη μερίδα) με τηγανητές πατάτες, σπυρωτό ρύζι, σαλάτες, τζατζίκι – τζατζικένιο που δυσκόλεψε όπως θα δείτε τους χορευτές μας – τυροκαυτερή όνομα και πράμα και σπανακόπιτα με παπαριασμένο φύλλο, πληρώσαμε 18 ευρώ x 2 + 10 ευρώ για τα ποτά μας, ένα καραφάκι δικό τους τσίπουρο και μία μπύρα ΜΑΜΟΣ.
Μας κέρασαν νόστιμη πορτοκαλόπιτα και δικό τους χειροποίητο ποτό μαστίχα, αρκετά πικρό για τα δικά μου γούστα.
Για το φαγητό μας πληρώσαμε 46 ευρώ, 23 ευρώ το άτομο.

Για χώνεψη το ρίξαμε στον… μυρωδάτο χορό και στο τραγούδι.
Το ρεπερτόριο των αοιδών ήταν μεγάλο. Από Καραγκιόζη μέχρι αντάρτικα που τά ’κοψα στη δημιουργία του βίντεο λόγω του «εμφυλιακού» κλίματος των τελευταίων μηνών εξ αιτίας του τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών.
Οι χορευτές ξεπέρασαν εαυτούς… ακόμη και εις ύψος!

Στις 5 το απόγευμα πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.

Για τη μεταφορά μας, μοιραστήκαμε το κόστος του πούλμαν, 22 ευρώ το άτομο.

Ευχαριστούμε όλες και όλους για την συμμετοχή και την παρέα τους.
Στην επόμενη… έτσι απλά, παρεΐστικα, χωρίς γραφεία και καταστατικά.

Πιέστε στην εικόνα που ακολουθεί να δείτε το βίντεό μας στο YouTube.
Επιλέξτε υψηλή ανάλυση (HD) 1080 και πλήρη οθόνη (full screen).


Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2016

Καλλίδρομον όρος, η συνέχεια... Μάϊος 2011

Σάββατο 28 Μαΐου 2011.

Στην πρόσκληση της εκδρομής στο JPForum, έγραφα:
"Μονοήμερη εκδρομή στο Καλλίδρομο, το Σάββατο 28 Μαΐου 2011.  Αριθμός δυσκολίας: 1 (χαμηλής δυσκολίας). Ενδείκνυται για αρχάριους. Δεν προτείνω όριο συμμετοχών. Προτείνω όμως φυσιολατρική συμπεριφορά. Στις εποχικές λίμνες που θα συναντήσουμε, ΔΕΝ μπαίνουμε μέσα, ΔΕΝ πατάμε τα βατράχια, ΔΕΝ τις οργώνουμε, ΔΕΝ τις καταστρέφουμε."

Όμορφή εκδρομή που ΔΕΝ μου βγήκε όμως χαλαρή!
Οι διαδρομές - πιό λασπωμένες και πιό ζόρικες απ' ότι τις περίμενα - σ' ένα πανέμορφο βουνό, με μιά απίθανη παρέα κι έναν καταπληκτικό Βασίλη (vpisko) που κυριολεκτικά μας ξελάσπωσε...

Η φράση συμπαθούς κυρίας στο cb, περιγράφει γλαφυρά τις μικρές δυσκολίες της εκδρομής.
Κύριοι, ετοιμάστε τα υπογλώσσιά σας. Συνεχίζουμε...

Οι τυχεροί είμαστε οι Χρύσανθος (ως έχει) και η Άννα (Jeep KJ), Κώστας (cospas) και υιός Αλέξανδρος (Jeep KK), Γεώργιος (GPAP), Σοφία και Αλεξάνδρα (Jeep KJ), Γεώργιος (aplageorge) οικογενειακώς (Jeep XJ), Αλέξανδρος (Tarzan) με επιβάτες τον Βασίλη (vpisco) και τη Μαρία (maria) (Jeep WJ), Παναγιώτης (PanaSot) και Σωτηρία (Jeep KJ), Κώστας (cm wrangler jk) και Χριστίνα (Jeep JK). Επτά Jeep.

Ξεκινήσαμε την ανάβαση από την Ελάτεια, ανεβαίνοντας ανάποδα την ειδική διαδρομή του Ράλι Ακρόπολις, Ρεγκίνι. Ο τοπικός πρατηριούχος αντί το Ρεγκίνι, μας πρότεινε την ειδκή Ελάτεια. Στα υπ’ όψιν για το μέλλον. Ο καιρός καλός, με λίγα σύννεφα και πρόβλεψη για τοπικές βροχές.

Περάσαμε από το χωριό (ο) Καλλίδρομος και στη Μενδενίτσα στρίψαμε αριστερά πριν το κέντρο του χωριού, στο χωματόδρομο προς Αγία Τριάδα.

Πρώτη στάση για ρύθμιση του χειρόφρενου του Γεώργιου (GPAP) (είχαν ανάψει οι πίσω ζάντες) και κάτι τις στο τιμόνι του έτερου Γεώργιου (aplageorge). Πήραμε τον κάτω δασικό δρόμο και συναντήσαμε τον κεντρικό χωματόδρομο, πριν την εποχική Λίμνη της Παλιοσουβάλας.

Στο σημεία αυτό συναντήσαμε το "μουλάρι" με το πλήρωμα που θα λάβει μέρος με Subaru στο Ακρόπολις με την υποστήριξη της Πυροσβεστικής.
- Παιδιά δεν περνάτε. Έχει πολύ λάσπη. Ακόμη και το Unimog της πυροσβεστικής που είναι μαζί μας κόλλησε.
Μετά από λίγο καταφθάνει κι ενα τεράστιο Unimog πυροσβεστικό.
- Παιδιά δεν περνάτε, μας λένε.

Έκτακτο πολεμικό συμβούλιο. Σχόλια του στύλ...  
- Σε τα μας τώρα... 
- Εμείς δεν μασάμε... 
- Μα είστε παλαβοί; Eδώ δεν πέρασε αυτό το θηρίο, εσείς που πάτε; 
Οδηγούν στην κλασσική απόφαση που αρμόζει στα μέλη αυτής της παρέας.
- Εμείς δεν είμαστε πυροσβέστες, συνεχίζουμε!
Λίγο πιό πάνω συναντάμε δύο λασπωμένες φιγούρες με μοτοσυκλέτες.
- Παιδιά πολύ λάσπη, δεν περνάτε. Εμείς δεν περάσαμε, γυρίζουμε.
Περιττό να αναφέρω ότι το σημείο που κόλλησε το Unimog, εμείς το περάσαμε αέρα πατέρα.

Η πρόγνωση καιρού, έλεγε για βροχή στις 15:00, οπότε βλέποντας και τα σύννεφα να πυκνώνουν, αποφασίζουμε να αναβάλουμε την ανάβαση στην κορυφή του βουνού για το απώτερο μέλλον. Στη διασταύρωση προς Δρυμαία εμείς συνεχίζουμε δεξιά προς την λίμνη.

Στη Λίμνη του Καλλίδρομου και λίμνη Νεβρόπολης ή Λούτσα επονομαζόμενη, στήθηκε κανονικό τραπέζι. Λεπτομέρειες από τις νοικοκυρές και τον σεφ της παρέας.

Στη λίμνη μας βρήκαν ο Κώστας και η Δανάη από τη Λαμία, μ’ ένα μάχιμο Samurai.
Μας ακολούθησαν και συμμετείχαν ενεργά στην παρέα, μέχρι την Ανάβρα.

Η βροχή άρχισε στις 3 και μισή και κράτησε μισή ώρα περίπου. Μετά ο καιρός καθάρισε.

Ξεκινήσαμε από τον χώρο του πικ νικ μετά τις 4 το απόγευμα. Προορισμός μας η Ανάβρα, με ενδιάμεση παράκαμψη για να βρούμε το κινητό του Παναγιώτη που είχε... αφήσει στην λασπωμένη και ομιχλώδη ανάβαση του Φεβρουαρίου. Ιδέα που στην πορεία, αναβλήθηκε κι αυτή για το απώτερο μέλλον.

Μόλις στρίψαμε αριστερά στη διασταύρωση προς Ανάβρα, άρχισαν το ζόρικα.

Στην πρώτη λασπουριά, πρώτος ων, σαν το μεγαλέξανδρο, με απλή τετρακίνηση, βουτάω στα νερά και χάνω το KJ. Βουλιάζει δεξιά μέχρι το προφυλακτήρα. Καταφθάνει ο απολασπωτής Βασίλης (vpisko).
- Που πας ρε καρα...Χρύσανθε αφού βλέπεις τη λίμνη δεξιά... Αριστερά έπρεπε να πας...
Ούτε ο Λένιν νά ‘τανε. Ιμάντας, τράβηγμα προς τα πίσω απo τον tarzan - το Grand Cherokee του Αλέξανδρου - και άνετο πέρασμα από αριστερά. Παρένθεση: Στη λίμνη δεξιά υπήρχε εγκαταλελειμένο ένα ολόκληρο περιπεπλεγμένο συρματόσχοινο από εργάτη. Τι τους θέτε τους εργάτες και κάνετε και τόσα έξοδα;

Εκατό μέτρα πιό κάτω, άλλος βούρκος. Εδώ είναι που η Άννα με εγκατέλειψε και μ’ άφησε στη τύχη μου. Τώρα όμως ξέρω. Μείωση της πίεσης από 31 στα 20, κοντά στο κιβώτιο και Βασίληηηη...
Αυτή τη φορά θα πας κέντρο, με αρκετό γκάζι. Αμ δε. Δεν με θέλει το κέντρο... βρε παιδί μου.
Τα γνωστά. Ιμάντας, τράβηγμα προς τα πίσω από τον tarzan και πιστή εφαρμογή των νέων εντολών. Αριστερά, με κοντά, 2 στο αυτόματο (πρόσθεσε ο Άλεξ), προσοχή στο ρέμα, αρκετό γκάζι. Το γκάζι μου βγήκε λίγο παραπάνω και παραλίγο να περάσω στην απέναντι πλαγιά που κάποιος είχε παρκάρει τον προφυλακτήρα του suv του. Χωρίς το suv φυσικά.

Στο χαράκωμα αυτό βοήθησαν αρκετά τους υπόλοιπους της παρέας, ο Κώστας, η Δανάη κι ο εργάτης τους νά ‘ναι καλά τα παιδιά (και ο εργάτης).

Μη τα πολυλογώ, το σκηνικό αυτό συνεχίστηκε σχεδόν μέχρι το μοναστήρι της Ανάβρας και πάνω που νύχτωνε και νομίζαμε ότι τα δύσκολα πέρασαν...Τσαααακ... Χάνουμε το δρόμο. Στην κυριολεξία. Οι δυνατές βροχές των τελευταίων ημερών τον κατέβασαν στις Θερμοπύλες. Φτυάρια, φτυαράκια, σκαπτικά κι αρχίζουμε δουλειά κάτω από τα αιμοδιψή σμήνη των τοπικών κουνουπιών. Μ’ άρεσε το... χειροκίνητο κομπρεσέρ του aplageorge, η βάση μίας ομπρέλας παραλίας!.
Δεν πέρασαν δέκα λεπτά λεπτών και χειρουργικών χειρισμών εκσκαφής και η φωνή του εργοδηγού αντιλαλεί στο δάσος. Παρένθεση: Σας έγραψα ότι όλη αυτή η διαδρομή ήταν μέσα σ’ ένα καταπληκτικό ελατόδασος; Αν όχι, παράλειψίς μου. (Ανάσα και κλείσιμο παρένθεσις).

- Άνδρες. Σταματάτε... δεν προλαβαίνουμε. Θα μας πάρει η νύχτα.
- Θα κατεβούμε από ‘δω.
- Από που βρε Βασίλη;
- Από ‘δω.
- Το εδώ είναι που δεν βλέπουμε βρε Βασίλη…
- Εδώ. Θα περάσουμε πάνω από το μικρό έλατο, θα κατέβουμε πολύ σιγά και με προσοχή θα στρίψουμε αμέσως αριστερά μόλις οι ρόδες πατήσουν στο δρόμο.
- Και πως θα γυρίσουμε κάθετα τ’ αυτοκίνητα βρε Βασίλη;
- Θα μου γλυκάνετε το νεροφάγωμα από πίσω!


Εδώ ο υιός του Κωνσταντίνου (cospas), Αλέξανδρος με τρεμάμενα λόγια είπε:
Βρε δεν είσαστε καλά. Είστε όλοι παλαβοί. Πόσο χαίρομαι που αυτή τη στιγμή ΔΕΝ οδηγώ...

Στην Ανάβρα φτάσαμε στις 9 παρά τέταρτο το βράδυ.

Στην πλατεία μόλις πατήσαμε άσφαλτο ο aplageorge - κατά κόσμον Γεώργιος - έσκυψε γονάτισε και τη φίλησε. Ναι.  Γεώργιε συγγνώμη που σε παρέσυρα σ’ αυτήν τη χαλαρή βόλτα. Την επόμενη φορά θα ξέρεις.

Πρώτη φορά οι ζάντες μου μάζεψαν τόση λάσπη, που στην επιστροφή, δεν μπορούσα να πάω πάνω από 80 χλμ. Παραλίγο να με πάρει ο ύπνος... αν κι έχω ένα κενό μετά τη Μαλακάσα. Βέβαια με τον κινητήρα να γυρίζει στις 1500 στροφές, έκανα και οικονομία. Όταν φτάσαμε στην Κηφισιά, το οδόμετρο έγραφε 166,2 χλμ, μετά τον τελευταίο ανεφοδιασμό, με 452 km to empty στο (όχι αξιόπιστο) trip computer (166,2 + 452 = 618,2 χλμ). Συνολικά διανύσαμε 405 χλμ.

Τα Cbιά και τα PMR, εκτός απ’ αυτά του Κώστα (cm wrangler jk), που λειτουργούσαν σε άλλες συχνότητες, τα πήγαν καλά.
Η Garmin(α) - το GPS - σε δύο σημεία τα έκανε θάλασσα.
Οι απώλειες μικρές.
Μιά μικρή φλούδα στο χείλος της πίσω δεξιά μου ζάντας και ένα ξεκούμπωμα της μικρής αεροτομής κάτω από τον εμπρός προφυλακτήρα του Κώστα (cospas).

Πιέστε εδώ... να δείτε το μικρό μας βίντεο στο YouTube. Δεν μου άρεσαν τα 2 παλιά (1ο και 2ο  μέρος) κι έφτιαξα νέο! Επιλέξτε πλήρη οθόνη και υψηλή ανάλυση (HD 1080).



Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2016

Οίτη Νοέμβριος 2010

Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2010

Πήγαμε Οίτη... και γυρίσαμε, βεβαίως βεβαίως. Σώοι, αβλαβείς και κυρίως χαρούμενοι.

Οι τυχεροί (κυριολεκτώ) είμαστε:   Ο Βασίλης (vspili), ο Αλέξανδρος (alex-tj) με τον Ορέστη, ο Αλέξανδρος (tarzan) με τον Βασίλη (vpisko), κι εγώ. Μόνος. Όταν έγραψα στους... υπόλοιπους στο JPForum, Πάμε Οίτη; μου είπαν: Άντε. Ευτυχώς, γιατί η εκδρομή κατά τη γνώμη μου, δεν ήταν για γυναικόπαιδα.

Μικρή σβέλτη ομάδα. Τέσσερα jeep, όλα με λασπολάστιχα, καλή παρέα, πολύ γέλιο, το γνωστό θάψιμο, ωραίο φαγητό (ο σεφ της παρέας, Αλέξανδρος (tarzan) ξεπέρασε τον εαυτό του), και όπως πάντα άφθονα ποτά.

Η αναχώρηση - το πρωί - καθυστέρησε 45 λεπτά, που μας στοίχισε σε φώς - το βράδυ - στο βουνό.

Ο καιρός ήταν πολύ καλός, ανοιξιάτικος. Μόλις κρύφτηκε όμως ο ήλιος το κρύο σοβάρεψε. Ειδικά κάτω απ’ την κορυφή της Οίτης, τον Πύργο (2151 μ) σε υψόμετρο σχεδόν 2000 μέτρων, εγώ που φόραγα κοντομάνικο, έτρεμα σαν γύφτικο @ρχί#ι.

Μιάς και πηγαίναμε για βόλτα - λέμε τώρα - ο Βασίλης (vpisko) πρότεινε μιά ωραία χωμάτινη διαδρομή με πινελιές λάσπης, από τον Σκάμνο μέχρι το χωριό Οίτη. Στο τελευταίο ανηφορικό τμήμα, πριν συναντήσουμε τον χωματόδρομο του χωριού, το Cherokee (KJ) ζορίστηκε να ανέβει. Ακουμπούσε κάτω. Με κοντά, 1η, σταθερό γκάζι, γάτζωναν τα λάστιχα κι ανέβαινε σαν ν’ανέβαινε σκαλοπάτια. Αμέσως μετά και μέχρι το λιβάδι που σταματήσαμε για φαγητό, άναβε και έσβηνε η ένδειξη θερμοκρασίας του κιβωτίου.

Στο βουνό τώρα, μπήκαμε από την Παύλιανη. Σχεδόν αμέσως, μόλις αφήσαμε τον κεντρικό χωματόδρομο, δρόμος τέλος. Είχε πάρει τον κατήφορο. Όλος μαζί. Λίγο πίσω και εύκολη παράκαμψη από τις βρεγμένες πρασινάδες.

Πιό κάτω, ο δρόμος φευγάτος πάλι.

Μεριάσαμε βράχους με χέρια, jeep και ιμάντα. Έβγαλα το φτυαράκι μου και σκάψαμε κατέβασμα. Φτιάξαμε "γεφύρι" με κορμούς και πέτρες. Μερικά μέτρα παραπέρα ο δρόμος ήταν σαν βομβαρδισμένο τοπίο μετά τη βροχή. Δεν θυμάμαι σε πόσα σημεία ακούμπησα. Οι ποδιές έβγαλαν μέρος του υψηλού τους κόστους.

Αμέσως μετά πεσμένο έλατο. Στρώσαμε πέτρες και ρεζέρβες να περάσουμε από πάνω. Ήττα. Γλύστραγε - αριστερά - προς τα βράχια. Ο Βασίλης (vspili) προτείνει να κόψουμε τα κλαδιά και να περάσουμε - δεξιά - από κάτω. Πως; Θα πέσουμε στο ποτάμι. Ο Χρύσανθος με το KJ δεν χωράει με τίποτα. Τελικά είχε δίκιο. Πέρασαμε. Χωρίς να πέσω στο ποτάμι.

Παρένθεση 1η. Ο Βασίλης (vspili), γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, πλοηγός με τα όλα του. Βρήκε εναλλακτικές διαδρομές εκεί που δεν υπήρχε δρόμος.
Παρένθεση 2η. Οι οδηγίες (χειρονομίες και γκριμάτσες) του Βασίλη (vpisko) είναι όλα τα λεφτά. Νομίζω ότι μπορεί να με περάσει από οποιοδήποτε εμπόδιο χωρίς να ακουμπήσω τίποτα. Ακόμα και με δεμένο χειρόφρενο!
Παρένθεση 3η. Ανεξάρτητα από την ιδέα που έχουμε για την όποια χαλαρή μας εξόρμηση, θα πρέπει πάντα να κουβαλάμε ΟΛΟΝ τον εξοπλισμό μας. Στην Οίτη είχαμε εργάτες αλλά όχι εργάτη. Είχαμε μεν πολλούς ιμάντες αλλά μόνο 1 φτυαράκι κι ένα πριονάκι. Είχαμε όμως ομάδα grand.

Παρακάτω άλλο πεσμένο έλατο κλπ, κλπ. Μη γίνομαι κουραστικός.

Ευχαριστώ όλους σας για την καταπληκτική παρέα και τη ΜΗ χαλαρή αλλά τόσο όμορφη βόλτα.
Ευχαριστώ τον Αλέξανδρο (Alex-tj) και την... Αγνή για το κέρασμα.

Πιέστε εδώ... να δείτε το μικρό μας βίντεο στο YouTube.
Επιλέξτε υψηλή ανάλυση (HD 1080) και πλήρη οθόνη.


Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2016

Καλλίδρομο Φεβρουάριος 2011

Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2011

Βροχή! Πολύ βροχή! Ομίχλη! Πολύ ομίχλη! Λάσπη! Πολύ λάσπη! Χιόνι! Πολύ χιόνι!

Από τις τρεις διαδρομές που είχα φορτώσει στο GPS, εμείς, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, διαλέξαμε την τέταρτη!  Άξιζε όμως τον κόπο. Ωραία βόλτα. Ο καιρός μας έκανε, εν μέρει, τη χάρη και δεν έβρεχε στο βουνό.

Το αμμουδί (μη ξεχνιόμαστε) Cherokee (KJ) με ανέβασε σχετικά άνετα μέχρι το σημείο που τελικά μας σταμάτησε το χιόνι, αρκετά πριν τον τελικό προορισμό μας, που ήταν η Λίμνη. Στο σημείο εκείνο, το ύψος του χιονιού έθαφε το γόνατό μου. Η επιστροφή όμως από την ίδια διαδρομή, που την είχαν οργώσει τα... αγκαθωτά μας λάστιχα (ωραία περιγραφή!) ήταν δύσκολη!  Κόλλησα δύο φορές σε απόσταση 100 μέτρων. Επί τη ευκαιρία να ευχαριστήσω τον Κώστα (LFDY) για το διπλό... ξελάσπωμα. Στο κατέβασμα, το KJ ακούμπησε / χτύπησε / σύρθηκε κάτω 15-20 φορές.

Η... οργάνωση και ο χωρισμός σε ομάδες, δούλεψε καλά.
Στην πρώτη ομάδα που άνοιγαν τη διαδρομή, ήμασταν οι: Χρήστος (ZooL), Χρύσανθος (ώς έχει), Δημήτρης (ArtDesigner) και ο Αργύρης (onokio) με την κοπέλα του, που ταλαιπωρήθηκαν αρκετά με τα All Terrain (Α/Τ) λάστιχα.

Να ευχαριστήσουμε τον Φίλιππο (Fil) που ήρθε από τη Λάρισα στην ώρα του και μας περίμενε μισή ώρα καθώς και όλους όσους μας τίμησαν με την παρουσία τους.

Πιέστε εδώ... να δείτε το μικρό μας βίντεο στο YouTube.
Επιλέξτε υψηλή ανάλυση (HD 1080) και πλήρη οθόνη.


Πιέστε εδώ... να δείτε το τοπίο στην ομίχλη από το παλαιότερο βίντεο που είχα φορτώσει στο YouTube με σχέση πλευρών 4:3.  Η μουσική της Ελένης Καραΐνδρου, δεν είναι απ’ το "Τοπίο στην ομίχλη", αλλά απ΄το "Λιβάδι που δακρύζει".


Δευτέρα 20 Ιουνίου 2016

Βαρδούσια - Γκιώνα 2015

Τον Σεπτέμβριο του 2015 επισκεφτήκαμε τα καταφύγια του Πεζοπορικού Ομίλου Αθηνών (Π.Ο.Α.) για συντήρηση και μεταφορά εφοδίων. Το καταφύγιο στα Βαρδούσια  38° 41.214'n  22° 7.822'e  το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2015 και το καταφύγιο στην Γκιώνα   38° 37.983'n  22° 15.731'e  την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2015.

Τα καλλιτεχνικά δρώμενα, που πρόσφεραν μέλη του ομίλου, έδωσαν - γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε - μίαν αλλη διάσταση στη "ρουτίνα" της συντήρησης των καταφυγίων!

Πιέστε εδώ…   να δείτε στο vimeo ένα μικρό βίντεο από τις εργασίες και τη βόλτα μας.  Επιλέξτε πλήρη οθόνη και υψηλή ανάλυση (HD).

Σημείωσις: Το ίδιο βίντεο το ανέβασα και στο youtube αλλά οι εταιρείες που προωθούν το τραγούδι – τμήματα του οποίου χρησιμοποίησα στο βίντεο – αρνήθηκαν να… εισπράξουν έσοδα από τις διαφημίσεις που θα έβαζαν σ’ αυτό. Η ομάδα του YouTube μου έστειλε το μήνυμα που ακολουθεί:

Hi...
Due to a copyright claim, your YouTube video has been blocked in some countries. This means that your video is still up on YouTube, but people in some countries may not be able to watch it.
Video title: Βαρδούσια - Γκιώνα 09-2015
Copyrighted song: Ego - Radio Edit
Claimed by: WMG, Roster Music, NDA Sound, e-Muzyka, Vae Victis, The Orchard Music, ROTON S.R.L., News NV
Why this can happen
Your video might contain copyrighted content.
Copyright owners can choose to block YouTube videos that contain their content.
- The YouTube Team

Σάββατο 4 Ιουνίου 2016

Καλλίδρομο - Παρνασσός 2013

Άλλη μια χαλαρή έγραψε ως “χαλαρή” και πέρασε... χαλαρά στην ιστορία.

Γκιόζα, η κορυφή του Καλλίδρομου...

Το JPForum στην κορυφή του Καλλίδρομου...

Το JPForum στη λίμνη του Καλλίδρομου...

Ωραία ήταν!

Θα ήθελα να συγχαρώ την Π.Ο.Ε. (πολυμελή οργανωτική επιτροπή) για την επιτυχία αυτής της εκδρομής. Κατάφερε το ακατόρθωτο, να ανεβάσει το JPForum στην κορυφή (!!!) του Καλλίδρομου, με τα... πόδια! Στο δεύτερο σκέλος στον Παρνασσό έκανε λίγο κοιλιά, πρέπει να ομολογήσω – ακύρωσε το ραντεβού με τον Μάνο (συγγνώμη Μάνε), έκοψε το χωμάτινο κομμάτι Αμφίκλεια – Περδικόβρυση – Άνω Σουβάλα λόγω χρόνου και βούλιαξε όλη την ομάδα στο χιόνι! Ως γνωστόν όμως, ουδείς άσφαλτος!

Εύγε που πίστεψε σ’ αυτήν, την οραματίστηκε, την οργάνωσε και τελικά την ολοκλήρωσε με επιτυχία. Μέχρι Ήλιο είχε προγραμματίσει “άμα τη αφίξει” της ομάδας στη λίμνη. Στο κρύο δεν τα πήγε τόσο καλά αλλά το δουλεύει. Εύγε και για τη μεταλαμπάδευση του φυσιολατρικού πνεύματος του μεγάλου μας φόρουμ, σε μιά άλλη ομάδα ξαναμμένων τζιπάτων, αποτρέποντάς τους απ’ το να τσαλαβουτήσουν στη λασπωμένη λίμνη. Τώρα που το σκέφτομαι, άγαλμα πρέπει να μου στήσουν τα βατράχια.

Συγχαρητήρια και στα μέλη της ομάδας.

Τον Βαγγέλη (docanagno) που δεν έπεσε πάνω μου όταν βύθισα και ακινητοποίησα το αμμουδί jeep στο χιόνι του Παρνασσού και θυμηθήκαμε ότι σε τέτοιες συνθήκες πρέπει να κρατάμε μαγάαααλες αποστάσεις ασφαλείας. Την Όλγα για το χαμόγελό της και που μας κράτησε τον Βαγγέλη ξύπνιο στην επιστροφή.

Τον Αλέξανδρο (Tarzan) για την ατελείωτη μεταφορά γνώσεων στο σιμπί και την παρασκευή καφέ στη λίμνη. Υπήρξαν βέβαια κάποια παράπονα για τον καφέ που αντί Αιθιοπίας μας έφερε Σουμάτρας αλλά ο καφές της Σουμάτρας κέρδισε τις εντυπώσεις όταν δεν έχυσε ούτε μία σταγόνα μέσα στο Grand Cherokee (ZJ) στις λακούβες της επιστροφής. Ο Αλέξανδρος υποστήριξε ότι έφταιγε η βελτιωμένη του ανάρτηση αλλά εγώ ψήφισα Σουμάτρα.

Τον Παναγιώτη (panagiotistk) που άφησε την αγαπημένη του γυναίκα για να περπατήσει στο Καλλίδρομο. Τον Θοδωρή που ήταν μαζί του, τρώγοντας το φαΐ του... Παναγιώτη.

Τον Χρήστο (ΖοοL) που ανέλαβε για μία ακόμα φορά χρέη σκούπας και μας θύμισε τα έθιμα πετώντας (κυριολεκτικά) χαρταετό στη λίμνη. Την Κατερίνα (kat) για την παρέα της. Τον μικρό Νικόλα για τον άψογο χειρισμό του στον εργάτη του JK!!! Τον Doc για τα παιχνίδια του και το συνεχές κούνημα της ουράς του.

Τον Γεώργιο Παπαδόπουλο (GPAP) που άφησε τη φόρμουλα ένα για να έρθει μαζί μας, γλύτωσε τον Χρήστο καταρρίπτοντας τον αετό στη λίμνη στενοχωρώντας αυτός τον Νικόλα, δεν μάκρυνε το Cherokee (KJ) μετατρέποντάς το σε Grand από τα δυνατά και απότομα τραβήγματα στις ανεπιτυχείς προσπάθειες του να τραβήξει τον Αλέξανδρο. Την Σοφία που μας τον κράτησε ήρεμο.

Τον Πάνο (Palaz) που μας υποστήριξε στην ανάβαση της κορυφής και την σύμβουλό του στο χτίσιμο της Ρόζας, Λίλη που μετέφερε την ευγένεια και την ηρεμία της στον Πάνο. Να σημειώσω επίσης την ιδέα της να δοκιμάσει μόνος του να μας ανοίξει τον δρόμο στο παγωμένο χιόνι του Παρνασσού και τις οδηγίες της στον αυτοαπεγκλωβισμό της Ρόζας, όταν 500 μέτρα πιό πάνω κόλλησε στα λευκά.

Τον αξιότιμο πρόεδρο, αντιπρόεδρο, γραμματέα, κεντρικό ταμία, τακτικό μέλος, αναπληρωματικό μέλος της Π.Ο.Ε., κ.Χρύσανθο που έπεισε για μιά ακόμα φορά και κάποιους άλλους να βγούν εκεί έξω στα όρη στ’ άγρια βουνά. Την Άννα που τον συνόδευσε και σ’ αυτή τη βόλτα και τον βοήθησε σημαντικά στις δύσκολες αποφάσεις. Αν και το “μη τρέχεις” του πρώτου κολλήματος στα λιγοστά χιόνια του Καλλίδρομου, αποδείχτηκε λάθος.

Σας ευχαριστούμε όλους για την παρέα σας.

Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει και στον Μάνο (m.miskis), τοπικό ανταποκριτή και αντιπρόσωπό μας στην Άνω και κάτω Σουβάλα για τις οδηγίες του και τις καλές και... νόστιμες προτάσεις του.

Για την ιστορία τώρα...

Ξεκινήσαμε το πρωΐ της Κυριακής 17 Μαρτίου 2013 με σχετικά καλό καιρό. Πατήσαμε χώμα στην Αμφίκλεια στο 38° 38.907'N 22° 35.289'E. Περάσαμε δίπλα απ’ τα ερείπια της αρχαίας φωκικής πόλης Τιθρώνιο 38° 40.582'N 22° 35.044'E στριμωχτήκαμε στα στενά δρομάκια της Δρυμαίας, ανηφορίσαμε τον σκληρό με πέτρες κυρίως αλλά βατό χωματόδρομο στις νότιες πλαγιές του Καλλίδρομου και σταματήσαμε στην αρχή του “μονοπατιού” 38 44.134'N 22 32.387'E που οδηγεί στην κορυφή. Μετά την επική ανάβαση στην Γκιόζα (1419 μ. ονομασία αρβανίτικης μάλλον προέλευσης,  γκιόσα = γίδα και όχι τούρκικης, γκιοζ = μάτι) συνεχίσαμε προς τη λίμνη του Καλλίδρομου (Νευρόπολη. Νεβρός = Ελαφάκι στα αρχαία Ελληνικά) που μας πρόσφερε καφέ ο Αλέξανδρος. Κατεβήκαμε στο Παλιοχώρι διανύοντας - στο Καλλίδρομο - 37 χωμάτινα χλμ.

Στον Παρνασσό, μπήκαμε σε δασικό χωματόδρομο μέτριας βατότητας με πέτρες και λίγη λάσπη (11 χλμ), μετά την Άνω Σουβάλα στο 38° 35.542'N 22° 33.589'E και βγήκαμε στην άσφαλτο, πάνω απ’ την Αγόριανη. Ξαναβγήκαμε σε χώμα στο 38° 33.502'N 22° 31.178'E. Μερικά χλμ ψηλότερα, βουλιάξαμε στο χιόνι και ασχοληθήκαμε με ξεφούσκωμα ελαστικών, ασκήσεις απεγκλωβισμού, ξανά μανά φουσκώματος ελαστικών και κουτσομπολιού περί παντός επιστητού.

Αποχαιρετήσαμε τον Πάνο με την Λίλη και τον Γιώργο με τη Σοφία που έπρεπε να φύγουν και σταματήσαμε για λιτό – λέμε τώρα – δείπνο σε μιά καλή ταβέρνα που μας σύστησε ο Μάνος στην περιοχή Καλύβια. Περάσαμε νύχτα απ’ το “φωταγωγημένο” πιά Λιβάδι, κατεβήκαμε στην γεμάτη κόσμο Αράχοβα και μέσω Θηβών, μη μας πάρει ο ύπνος, φτάσαμε Αθήνα αργά το βράδυ.

Στις απώλειες έχουμε να καταγράψουμε το χάσιμο της εμπρός κίνησης του KJ του Παναγιώτη σε κάποια ζόρι (παιχνίδι) στους λασπωμένους δρόμους.

Πιέστε εδώ...  να δείτε το μικρό μας βίντεο στο youtube. Επιλέξτε πλήρη οθόνη και υψηλή ανάλυση (HD 1080).


Πιέστε εδώ...  να δείτε το μικρό μας βίντεο στο vimeo. Επιλέξτε πλήρη οθόνη και υψηλή ανάλυση (HD).

Κυριακή 15 Μαΐου 2016

Βαρδούσια 2012

Όμορφη βόλτα με καλή τζιπάτη παρέα από το JPForum, σε ωραία μέρη με θέα – ακόμα και θάλασσα – με πολύ πράσινο, πολύ σκόνη, με πινελιές λάσπης, πολλά νεροφαγώματα, αρκετά πεσμένα έλατα, χαμένους δρόμους που πήραν τον κατήφορο και πολλές αναστροφές.

Ξεκινήσαμε το πρωΐ του Σαββάτου 6 Οκτωβρίου 2012, από τον Άγιο Στέφανο, με 55 λεπτά καθυστέρηση – μόνο, οι... Βασ-ναβιγκέϊτορ Βασίλης (vspili) με τον φίλο του Διονύση, ο Βασίλης (vpisko) με την Μαρία (maria) και τον σκύλο τους Ρόμπι, o “Ααααααα ρε που είσαι ‘συ γυναικολόγος!” Βαγγέλης (docanagno) με την Μάρα – χάρηκα που σας γνώρισα παιδιά. Αχρείαστος νά ‘σαι Βαγγέλη – ο Αλέξανδρος με τον μικρό του υιό Άκη με νέους προφυλακτήρες στο Βιτάρα και νέο πι σι and last but not least, εγώ ο Χρύσανθος, αυτοπροσώπως.

Ο γκραντ σεφ και όχι μόνον, κατά κόσμον Αλέξανδρος (Tarzan), μας πρόλαβε στο Πλάζα που μας περίμενε ο βάρδος και ο όμορφος της παρέας, Όθων (Othonas). Αν στην επόμενη εκδρομή έχουμε και μεγάλα ολίγον χαλασμένα ψάρια μαζί, θα φτιάξουμε σκηνικό Αστερίξ. Ο Δημήτρης (GEO) μας περίμενε υπομονετικά σε βενζινάδικο στην είσοδο της Λαμίας. Ο Χρήστος (chris lc90), που ξεκίνησε δύο (2) ώρες αργότερα, μας πρόλαβε στην 7η (*) στάση, αυτή του αρωματικού καφέ Αντίγκουα (ή μήπως Γουαδελούπης; Πάντως Αιθιοπίας δεν ήτανε!) στο χωριό Περιβόλι, πάνω από τον Άγιο Σώστη. Σωστά μαντέψατε. Ο Αλέξανδρος (Tarzan) πρόσφερε τον καφέ και τον έψησε ιδιοχείρως στα δικά του μπρικωτά.

(*) (Παρένθεσις, επειδή πήγα να χάσω τον λογαριασμό. 1η στάση στο Πλάζα (Othonas, Tarzan), 2η στάση για GEO και βενζίνη στη Λαμία, 3η στάση για αέριο στον Tarzan, 4η στάση για κρέας στο χωριό Σταυρός, 5η στάση σε Παντοπωλείο λίγο πιό κάτω, 6η στάση για να ξεφουσκώσουμε λάστιχα και να πλύνουμε τον Ρόμπι στο ποτάμι, 7η στάση στο Περιβόλι. Κλείνει η παρένθεσις).

Τα αυτοκίνητα συνολικά ήταν εννέα, από τα οποία τα 7 ήταν Jeep. Καρατσεκαρισμένο. Το γράφανε πάνω τους.

Αρχίσαμε την “ανάβαση” από την περιοχή της Σπερχειάδας (Παλιούρι) – Άγιος Σώστης – Μάρμαρα και μετά από πολύωρες στάσεις, όπως προανέφερα και ολιγόλεπτες διαδρομές σε πυκνό ελατόδασος, με πεσμένους κορμούς, φευγάτο δρόμο, αναστροφή, καταλήξαμε το απόγευμα σε ένα όμορφο αλπικό λιβάδι όπου και κατασκηνώσαμε. Η θέα στις κορυφές των Βαρδουσίων, Γιδοβούνι, Πυραμίδα, Πλάκα, Πάνω και Κάτω Ψηλό και στη γύρω περιοχή, ήταν εντυπωσιακή και αδικείται από τις φωτογραφίες μας.

Ξεχάσαμε τα κάρβουνα αλλά τέτοιου είδους προβλήματα δεν πτοούν αυτήν την ομάδα. Η μεγάλη φωτιά άναψε αμέσως “άμα τη αφίξη” μας, με ξύλα από τη γύρα και σε λίγο είχαμε και τα απαραίτητα κάρβουνα. Το μενού εκτός των κλασσικών τυροπιτοειδών, σαν γνήσιο γκουρμέ, περιελάμβανε σούπα, που άρεσε πολύ στον Διονύση, σαλάτα ντομάτα, πανσέτες στα κάρβουνα, μοσχαράκι αλά Tarzan, καθαρισμένο και ψιλοκομμένο - με τα χεράκια του παρακαλώ - στο κρεοπωλείο, “ζυμωμένο” με πάπρικα (έπρεπε να βλέπατε τον χασάπη...) και μαγειρεμένο με σοταρισμένες στο τηγάνι λεπτοκομμένες φέτες τζίντζερ, ρεβύθια Ταϊλάνδης, πιπεριές, πιπέρι, πάπρικα – χούφτες πάπρικα – με διάφορα άλλα μυστικά μπαχάρια, σερβιρισμένο με γιαούρτι και παγωμένες μπύρες. Είχαμε και μερικά μέτρα χειροποίητο λουκάνικο αλλά ευτυχώς τ' αφήσαμε για την επόμενη μέρα.

Τα παράπονα της βραδυάς...
Ο Δημήτρης (GEO) - ο εκτελών χρέη ψήστη - παραπονέθηκε ότι καίει η ψησταριά! Ο Μήτσος, ο απίστευτος ντόπιος κτηνοτρόφος, παραπονέθηκε στην ψήστη μας ότι ξερόψησε τις πανσέτες – η απάντηση του ψήστη δεν γράφετε. Δεν πίστευε δε με τίποτε ότι ο “μικρός” Βαγγέλης είναι γυναικολόγος - η Μάρα δεν πίστευε τι άκουγαν τ’ αυτιά της. Ο vpisko παραπονέθηκε ότι το γκουρμέ του Tarzan ήταν πολύ πιπεράτο. Ο Tarzan ότι δεν τον αφήσαμε να βάλει και κάρυ πάνω στη πάπρικα. Η Maria ότι δεν την αφήνουμε να κάνει δουλειές. Ο Othonas ότι δεν έχουμε μεγάλο καλλιτεχνικό ρεπερτόριο και ότι η βότκα στο απεριτίφ έπρεπε να είναι στολίσναγια. Ο καημένος ο Διονύσης με τις πρόσφατες ανασκαφές στα δόντια του, ότι δεν μπορούσε να γελάσει αλλά και να φάει στέρεη τροφή. Ο Αλλό-Χρηστος με την... γυναικολογική καρέκλα του Βαγγέλη. O vspili για το λίγο φως. Εγώ, για ένα κόκκινο αυτοφερόμενο... φωτάκι που έμοιαζε με κινητό οίκο... εποχής.

Τη νύχτα δεν φυσούσε ούτε έκανε πολύ κρύο αλλά είχε πολύ υγρασία. Οι δε ιστορίες του Μητσάρα του βοσκού για λύκους και αρκούδες, δεν τρόμαξαν κανέναν.

Ο vpisko παραπονέθηκε ότι είχε “νερά” και στο εσωτερικό της σκηνής. Ο Otto ότι δεν έκλεισε μάτι όλη νύχτα, από τα συνεχόμενα μπλιρίκ-μπλικ μπλιρίκ-μπλικ του “γείτονά” του, vspili πάνω στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή. Εγώ για την... σκληρή ανάρτηση της OME. Αν και κοιμήθηκα καλά μέσα στο jeep, ένα δεύτερο ή ένα παχύτερο υπόστρωμα ή στρώμα, κρίνεται χρήσιμο.

Σε όλους θα μείνει αξέχαστος ο έναστρος ουρανός τη νύχτα και οι “μυρωδιές” της υγρασίας! Σε αρκετούς, η ανατολή της Σελήνης! Σε μένα και τα χρώματα της αυγής!

Την Κυριακή, η καλή παρέα και ο ύπνος του vspili, καθυστέρησαν την αναχώρησή μας. Κατεβήκαμε το πυκνό ελατόδασος, συναντηθήκαμε με τα γνωστά μας πεσμένα έλατα και στο χωριό Ανατολή, στρίψαμε δεξιά επάνω, σ’ έναν κακής βατότητας πετρόδρομο με ελάχιστο χώμα και άπειρες φυτευτές πέτρες, που μας έβγαλε στα Ζηρέλια (38° 45.078'n  22° 6.282'e) σ’ ένα άλλο όμορφο λιβάδι με δύο λίμνες, ώρα μεσημεριανού φαγητού. Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Μικρό διάλειμμα για την κλασσική ομαδική φωτογράφηση και αμέσως μετά, τέντα, σχοινιά, καρέκλες, τραπέζια, παγωμένες μπύρες, ο γκραντ σεφ Tarzan στην “κουζίνα”, ο vpisko πάνω από τον σεφ να προσπαθεί να εμποδίσει τα πιπέρια, με έντονο θα έλεγα ύφος, ο Αλέξανδρος (Alkj) να κόβει πιπεριές, κρεμμύδια, ντομάτες, τυρί σκληρό, λουκάνικο και ζυμωτό ψωμί. Ο Χρήστος (chris lc90) παραπονέθηκε για το νερό που δεν ήταν ζεστό για το πλύσιμο των πιάτων και η Μαρία που ήταν όρθια με τη μάνικα και... πότιζε τα πιάτα.

Αν υπήρχε κι άλλο φαΐ, ακόμα εκεί θά ‘μαστε! Σκληρή η αναχώρηση.

Περάσαμε από το χωριό Δάφνη – εκεί που είχαμε κολλήσει στα χιόνια, τον χειμώνα μετά την κοπή της πίτας του JPForum – και προσπαθήσαμε να βγούμε στον Αθανάσιο Διάκο, από μικρότερο χωματόδρομο. Ο χωματόδρομος όμως δεν μας περίμενε. Την είχε κάνει μαζί με την πλαγιά. Οι θεωρίες περάσματος απέναντι – μέχρι και το εκκρεμές ακούστηκε. Έλεος! – έμειναν θεωρίες και αναστροφή για μία ακόμη φορά.

Η νύχτα πλέον έπεφτε βαριά, τ’ αστέρια όλα ήταν ψηλά. Θεωρώ ότι το πρέπον και το αρμόζον ήτο να συνεχίσουμε στον “κεντρικό” χωματόδρομο. Ο Βασ-ναβιγκέϊτορ όμως είχε άλλη άποψη, επιστρέψαμε λίγο προς Δάφνη και πήραμε τον “άσπρο” στον χάρτη και σίγουρα πιό δύσβατο χωματόδρομο. Έφυγε μπροστά για να δει την κατάσταση του δρόμου και μας έδινε οδηγίες από το σι μπι για να προλάβει νέα αναστροφή. "Έχει μερικά δύσκολα περάσματα αλλά βγαίνει" αναφέρει. Παρ' όλα αυτά, παραλίγο να “χάσω” τον Χρήστο (chris lc90) από μπροστά μου, σε ένα αβυσσαλέο νεροφάγωμα σε κλειστή αριστερή στροφή που απλά δεν το είδαμε γιατί δεν το φώτιζαν τα φώτα μας και πέρασα τελευταίος ένα στενό πέρασμα στο χείλος της σκοτεινής αβύσσου, με σβησμένα φώτα, για να μην "τυφλώνω" τον Δημήτρη και τον Χρήστο που μου έδιναν προφορικά οδηγίες γιατί απλά δεν τους έβλεπα!

Σταματήσαμε για λίγο στον Ραβάνη, στην πλατεία του Αθανάσιου Διάκου, για παγωτά, γιαούρτια με μέλι και γλυκά του κουταλιού αλλά μη νομίζετε ότι η εκδρομή τελείωσε εκεί. Κατεβήκαμε και στον... Γουαδαλκιβίρ, το ρέμα κάτω από τον Διάκο για να πλύνουμε τις ρόδες μας και να κυνηγήσουμε... λαγούς. Νυχτιάτικα.

Στο δρόμο της επιστροφής ευτυχώς που είχαμε τον Όθωνα και μας ξύπναγε που και που με τις... μελωδικές επιλογές του. Αν δεν ήταν αυτός, ίσως δεν γλυτώναμε την καραμπόλα και γυρνούσαμε όλοι... ONE PIECE που μας είχε ευχηθεί και ο Άγγελος στο JPForum πριν την αναχώρησή μας. "...και γενικώς να ΓΥΡΙΣΕΤΕ ONE PIECE!!!"

Η μόνη απώλεια, εκτός από τις κλασσικές μας γρατζουνιές, ήταν ο ελαφρά λαβωμένος – από πέτρα, όχι από το τραγούδι του Όθωνα – ανεμοθώρακας (το παρμπρίζ ντε) του Βαγγέλη (docanagno).

Επιστρέψαμε, χαρούμενοι, πρωινές ώρες της Δευτέρας.

Σας ευχαριστούμε όλους για την παρέα σας!  Ειδικά τον Αλέξανδρο (Tarzan) για την επιμελητεία και τον Βασίλη (vspili) για τις όμορφες επιλογές του. Είμαι σίγουρος ότι και το τρίτο λιβάδι που δεν προλάβαμε να πάμε, θα είναι εξ ίσου όμορφο. Και ο ίδιος όμορφος είναι, δεν λέω. Άλλωστε το διαπίστωσα και στα πολλά εποχούμενα τετ-α-τετ που είχαμε στις αναστροφές. Ο δε ενθουσιασμός του μεγάλος, πολλά πεσμένα δέντρα δεν τα ανέφερε καν στο σι-μπι. Τα τράβηξε μαζί με τον Διονύση τον συνοδηγό του, πριν προλάβουμε να φτάσουμε εμείς στο σημείο!

Πιέστε εδώ… να δείτε ένα μικρό βίντεό μας στο youtube. Επιλέξτε υψηλή ανάλυση HD 1080


Πιέστε εδώ… να δείτε το μικρό μας βίντεο στο vimeo. Επιλέξτε υψηλή ανάλυση HD και πλήρη οθόνη.
Περισσότερες φωτογραφίες στο δικό μας Postcrumbs, εδώ...  

Πέμπτη 12 Μαΐου 2016

Ελικώνας 2012

Σάββατο 31 Μαρτίου 2012

Μία από τις κλασσικές χαλαρές μας βόλτες με συμφορουμίτες από το JPForum, με "χαλαρές" - ολίγον ζόρικες δηλαδή - πινελιές. Καλός καιρός, καλή παρέα, σ’ ένα μέρος κοντά στην Αθήνα που αξίζει της προσοχής μας. Είχαμε αρκετή έως πολύ σκόνη, αρκετές πέτρες, ζέσταμα κιβωτίου, λίγη έως αρκετή λάσπη, κόλλημα, αποτυχημένη προσπάθεια αυτο-απεγκλωβισμού, ιμάντες, τραβήγμα – καθαρά για εκπαιδευτικούς λόγους - πέρασμα λίμνης, δείγματα χιονιού... μέχρι και δηλητηριώδη βατράχια. Πως τά ‘παμε; Απ’ αυτά που σε δαγκώνουν και δεν προλαβαίνεις να πεις... κορωνοπήνιο; Ναι. Και φυσικά παϊδάκια. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από τη δόλια τούτη τη ζωή;

Ευχαριστούμε τον Δημήτρη (GRAFTY) και την Έφη (Jeep XJ), που μας ξενάγησαν στις πλαγιές του Ελικώνα, τον Παναγιώτη (PanaSot) και την Σωτηρία (Jeep KJ), τον Κώστα (cospas) (Jeep KK), τον Γιώργο (GPAP), τον Φώτη και την Αλεξάνδρα (Jeep KJ), τον Παναγιώτη (Panagiotistk) και την Λίλα (Jeep KJ αμμουδί παρακαλώ) και τον Γιώργο (Georg) (Jeep KJ) για την παρέα τους.

Θα ξαναπάμε.

Πιέστε εδώ...  να δείτε το επικό μας βίντεο στο youtube. Επιλέξτε υψηλή ανάλυση HD 1080


Πιέστε εδώ... να δείτε το - ίδιο - δικό μας βίντεο στο vimeo. Επιλέξτε υψηλή ανάλυση HD και πλήρη οθόνη.
Περισσότερες φωτογραφίες στο δικό μας Postcrumbs, εδώ... 

Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015

2η Τετρακίνητη βόλτα στο Καντήλι της Βόρειας Εύβοιας με τη Λέσχη Ευρίπου 4x4

Εύγε στα μέλη της Λέσχης Ευρίπου 4x4 που είχαν την ιδέα!  Εύγε στους νέους... όλων των  ηλικιών που κατάφεραν και την υλοποίησαν για δεύτερη φορά!  Εύγε σε όσους ανταποκρίθηκαν έγκαιρα στην πρόσκληση και έδωσαν το παρόν με το χαμόγελο στα χείλη! Εύγε και σε όσους πρόσφεραν κάτι από το υστέρημά τους, στον μικρό κουμπαρά των Γιατρών του Κόσμου!

Η επιλογή της απλής (normal) διαδρομής που ακολουθήσαμε, ήταν καλή, με στάσεις για ξεκούραση και σύσφιξη σχέσεων, «παιδική χαρά» για τους ανήσυχους, ωραία δασωμένα περάσματα κάτω από τα πεύκα και τα έλατα χωρίς ιδαίτερες δυσκολίες. Τα συνήθως λασπωμένα σημεία, ήταν στεγνά με μικρές πινελιές λάσπης, τα βραχώδη κομμάτια λίγα και τα νεροφαγώματα εύκολα προσβάσιμα.

Η σχετικά μεγάλη ομάδα πάτησε χώμα πάνω απ’ το χωριό Νεροτριβιά (38° 36.849'N  23° 32.150'E ), βγήκε λίγο πριν τον Άγιο  (38° 39.481'N  23° 33.425'E ), έδειξε την ωριμότητά της στο μικρό λάθος και την αναστροφή που ακολούθησε στα στενά δρομάκια του Παγώντα και συνέχισε ακάθεκτη προς το τελικό σημείο συνάντησης στον μεγάλο χώρο του Άγιου Κοσμά του Αιτωλού ( 38° 40.850'N  23° 38.335'E ),  διασταυρούμενη με τα δεκάδες άλλα τετρακίνητα που είχαν γεμίσει τους δασικούς δρόμους στις γύρω πλαγιές.

Ευχαριστούμε τα παιδιά της Λέσχης Ευρίπου 4x4 για την πρόσκληση και τη ζεστή φιλοξενία τους, τον πλοηγό μας Γιάννη Λούκα, τον Μιχάλη τον ουραγό της ομάδας μας και όλους τους υπόλοιπους για την παρέα τους.

Πιέστε εδώ για ένα μικρό βίντεο στο YouTube, από την όμορφη βόλτα μας την Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015. Επιλέξτε υψηλή ανάλυση (HD 720).
  


Πιέστε εδώ...  για μερικές εικόνες από την 1 μάζωξη του 2013 στο Vimeo.

Στην επόμενη...

Χρύσανθος Γ.

Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2015

Γραμμένη Οξυά 2015

Φωτογραφίες και βίντεο από την βόλτα μας στην Γραμμένη Οξυά το Σάββατο 24 και την Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2015. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο είναι δικά μας. Η μουσική ανήκει στους καλλιτέχνες, τα ονόματα των οποίων αναγράφονται στο τέλος του βίντεο.

Πιέστε εδώ... να δείτε το βίντεο στο YouTube. Επιλέξτε υψηλή ανάλυση (HD).


Πιέστε εδώ... να δείτε το βίντεο στο Vimeo.

Το συννεφιασμένο πρωινό του Σαββάτου 24 Οκτωβρίου 2015, οι περισσότεροι της καλής και παλιάς ορειβατικής παρέας ξεκίνησαν από την Αθήνα. Εμείς ξεκινήσαμε από το Μεγάλο Χωριό, ανεβήκαμε στο Μικρό Χωριό, στη μικρή λίμνη λίγο πιό κάτω, στο Νέο Μικρό Χωριό, στο Νόστιμο και στο Βουτύρο.  Λόγω χρόνου - έπρεπε στις 12:00 να είμαστε στο Γαρδίκιον Ομιλαίας - δεν περάσαμε από Κορυσχάδες - Γοργιανάδες - Καρπενήσι. Ο Πάνος Κατσανάς της λέσχης 4x4 του Ευρίπου, μας είχε ενημερώσει το βράδυ του Σαββάτου, από το Κρίκελλο, ότι υπήρχε μεγάλη κατολίσθηση στον δασικό δρόμο Τυμφρηστός – Πουγκάκια και να μη δοκιμάσουμε να περάσουμε μόνοι μας. Αλλαγή σχεδίων και επιλογή της μεγάλης κυκλικής ασφάλτινης διαδρομής. Καθυστερήσαμε λίγο στις σκεπασμένες από την ομίχλη πλαγιές του Τυμφρηστού – η ομίχλη είχε μπει και μέσα στο τούνελ! – και φτάσαμε στο Γαρδίκι, στις 12:15. Ο Γρηγόρης με τις γυναίκες του ήταν ήδη εκεί. Οι υπόλοιποι έφτασαν… κάποτε.

Στο Γαρδίκι ο Μάρκος με την Μαρίνα εκ Σερβίας, άφησαν το δικό τους αυτοκίνητο και ήρθαν μαζί μας. Ανεβήκαμε όλοι μαζί τον βατό και φαρδύ χωματόδρομο μέχρι τη διασταύρωση κάτω από το καταφύγιο. Το σκεπτικό ήταν να αφήσουμε τα δικίνητα αυτοκίνητα στο μικρό ξέφωτο της διασταύρωσης και ν’ ανέβουμε μόνο με τα 3 τετρακίνητα.

Το καταφύγιο μόλις που ξεχώριζε μέσα στην ομίχλη. Ο "Σάαμπ" (Hyundai Tucson) και ο Στέλιος (Subaru Forester) ανέβηκαν με κάποιες δυσκολίες λόγω λίγης λάσπης μέχρι το καταφύγιο. Άφησα επιβάτες και πράγματα και κατέβηκα στη διασταύρωση να πάρω σακίδια και όσους δεν ήθελαν να περπατήσουν. Ο Στέλιος κατέβηκε κι αυτός μετά από μένα. Τον συνάντησα στην διχάλα του χωματόδρομου μέσα στο δάσος. Του είπα ότι δεν υπάρχουν άλλα πράγματα ή άτομα που ήθελαν ν' ανέβουν με αυτοκίνητο και του υπέδειξα χώρο αναστροφής. Από λάθος του όμως δεν πρόσεξε που πήγα εγώ - τον δρόμο που είχε ανέβει την 1η φόρα και μόλις είχε κατέβει - αλλά έστριψε δεξιά! Σε λίγο μας πήρε απελπισμένος στο τηλέφωνο και κατεβήκαμε με το παλιό αντικέ τσαπί μου και το πτυσσόμενο πτυοσκάπανο να τον απεγκλωβίσουμε. Το τσαπί λόγω αχρησίας έβγαινε από το στειλιάρι. Του βάλαμε σφήνες αλλά μετά από λίγο έσπασε το ξύλο και αχρηστεύθηκε. Την πολύ δουλειά την κάναμε με το μικρό πτυσσόμενο φτυαράκι. Για να τον τραβήξω με το jeep από στέρεο έδαφος έπρεπε να έχω και τον δεύτερο ιμάντα ρυμούλκησης και μία τροχαλία (που δεν έχω) για να σχηματίσω γωνία και να επιλέξω την πορεία της ρυμούλκησης ή έναν χειροκίνητο εργάτη.

Μετά από 2 ώρες προσπαθειών και ενώ είχε ανέβει μόλις τα 2/3 της μικρής παράκαμψης, αλλάξαμε σχέδια, γυρίσαμε το Subaru επί τόπου και το κατεβάσαμε σε 5 λεπτά στη μικρή διασταύρωση που είχε στρίψει – δήθεν από – λάθος. Οι κοινή πεποίθηση όλων των παρισταμένων της παρέας ήταν ότι το ‘κανε επίτηδες για να μας γεμίσει λάσπες… το ρεμάλι.

Η κατάσταση μέσα στο καταφύγιο συγκριτικά με την προηγούμενη επίσκεψή μας τον Νοέμβριο του 2013 ήταν σχετικά κακή. Περισσότερες λεπτομέρειες για το καταφύγιο εδώ...

Λίγο πριν το βράδυ του Σαββάτου – δεν ενθυμούμαι αν ήτο πριν την κοπή του εορτάζοντος, δείγματος πασταφλόρας ή μετά – ανέβηκε ένας ευγενής κυνηγός και μας παρακάλεσε να μεταφέρει - και να τους γυρίσει πίσω στο καταφύγιο - όσους από μας είχαν σταθμεύσει τα αυτοκίνητα τους κάτω στη διασταύρωση – προς τη μεριά των Βαρδουσίων - να τα μετακινήσουν λίγο πιο κάτω γιατί είχαν στήσει καρτέρι για ορτύκια απέναντι - στην ανηφόρα προς το καταφύγιο - και αν άνοιγε ο καιρός κι αρχίζανε τις μπαταριές, θα βαράγανε τις λαμαρίνες και όχι τα πουλάκια!

Το πρωί της Κυριακής και παρά τις αντίθετες προβλέψεις για λιακάδα, ή πυκνή ομίχλη ήταν ακόμα παρούσα. Αποφασίσαμε να ξεχάσουμε την κορυφή. Φορτώσαμε όλα τα πράγματα στα 3 αυτοκίνητα που είχαν ανέβει μέχρι το καταφύγιο και περπατήσαμε μέσα στο δάσος και την ομίχλη, στον χωματόδρομο προς τη Λεύκα. Στα αλπικά λιβάδια ο αέρας ήταν δυνατός και το κρύο αισθητό. Μεσημεράκι επιστρέψαμε πάλι στο καταφύγιο. Κατεβήκαμε στη διασταύρωση που είχαμε αφήσει τις «κούρσες» φοβούμενοι τους οπλοφόρους αλλά οι περισσότεροι κυνηγοί, λόγω ομίχλης, είχαν φύγει ή ήταν αραχτοί στα αυτοσχέδια αντίσκηνα.

Στο Γαρδίκι ενώ είχαμε κλείσει φαγητό στο ξενοδοχείο / εστιατόριο Ομιλαία, μόλις φτάσαμε μας έστειλαν άσπλαχνα σ' ένα μικρό ταβερνάκι λίγο πιο κάτω αριστερά, απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Το σόι Σαμπάνη μας αποχαιρέτησε και έφυγε. Οι υπόλοιποι φάγαμε ωραία λαχανοσαλάτα, πολύ ωραίο χειροποίητο λουκάνικο (με χόρτο, πορτοκάλι και ελάχιστο λίπος ή άχρηστα κομμάτια), ωραία φέτα, ωραία τυροκαυτερή, συμπαθητικό κατσικάκι κοκκινιστό με πατάτες τηγανιτές - μεγάλο κομμάτι αλλά λίγο το κρέας. Εμένα δεν μ' άρεσε η εικόνα της χλωμής φασολάδας που άραξε δίπλα. Στον Στέλιο άρεσε ο πατσάς του, στον Αντώνη δεν άρεσε το… τάμπλετ / φινιστρίνι της Ελένης, στον Δημήτρη δεν άρεσε το ρύζι στην κοτόσουπά του, ρούφηξε μόνο το ζουμί και το ‘ριξε στο… τραγούδι και στις έμμετρες κατηγορίες προς τους υπευθύνους για τον κακό μας τον καιρό.

Πληρώσαμε τελευταίοι τις μερίδες μας και ότι είχαν αφήσει απλήρωτο οι άλλοι! 6+6 = 12 ευρώ τα κατσίκια, 2 ευρώ για μία φέτα, 2 ευρώ για μία τυροκαυτερή και 1 ευρώ για ψωμί. Συνολικά 17 ευρώ χωρίς το φιλοδώρημα. Ευχαριστούμε άλλη μιά φορά για τα κεράσματα.

Επιστρέψαμε χαρούμενοι στην Κηφισιά χωρίς στάση. Περάσαμε καλά!

Για διόδια πληρώσαμε 3.30 Αφίδνες + 3.85 Τραγάνα + 3.85 Θήβα + 1.65 Αγίας Τριάδας (Θερμοπύλες) = 12.65 x 2 = 25.30 ευρώ!

Σταματήσαμε για βενζίνη στην Shell ερχόμενοι από Κηφισιά, λίγο μετά την έξοδο από Εθνική Οδό στην Λαμία. Συμπληρώσαμε με 30.60 λίτρα απλής αμόλυβδης βενζίνης x 1.438 ευρώ / λίτρο = 44.00 ευρώ για 213 χλμ. Οι τουαλέτες στην καφετέρια / σταθμό λεωφορείων (Πασιάκος ?) καθαρές μεν μυρωδάτες δε. Συμπληρώσαμε με 30.96 λίτρα απλής αμόλυβδης βενζίνης x 1.486 ευρώ / λίτρο = 46 ευρώ (για 191 χλμ), στην EKO 3 χλμ πριν το Καρπενήσι.

Ενδεικτικές αποστάσεις...
Κηφισιά – Λαμία – Λιανοκλάδι – Γαρδίκι – καταφύγιο Γραμ.Οξυάς 268 χλμ 3 ώρ 15 λπτ
Κηφισιά – Κάστρο – Αμφίκλεια – Μπράλος – Παύλιανη – Λευκαδίτι – Κάλιο – Κόκκινο – Πενταγιοί – Αρτοτίνα – Καταφύγιο Γραμμένης Οξυάς 300 χλμ
Κηφισιά – Θερμοπύλες – Παύλιανη – Λευκαδίτι – Κάλιο – Κόκκινο – (από Κροκύλι είναι πιο μακριά) Πενταγιοί – Αρτοτίνα – Καταφύγιο Γραμμένης Οξυάς 324 χλμ

Προηγούμενη βόλτα με το Jeep στη Γραμμένη Οξυά 26-10-2008 και με τον ΠΟΑ στις 02-03/11/2013

Συντεταγμένες...

ΓρΟ01   38° 46.324'n 21° 59.156'e Διασταύρωση προς Καταφύγιο Γραμμένης Οξυάς
ΓρΟ02   38° 46.233'n 21° 58.860'e Καταφύγιο Γραμμένης Οξυάς
ΓρΟ03   38° 46.126'n 21° 58.323'e Ψηλή Ράχη 1799μ
ΓρΟ04   38° 46.999'n 21° 56.780'e Κορυφή Σαράνταινα 1923μ
ΓρΟ05   38° 48.121'n 21° 56.498'e 1673μ

ΓρΟ02 Καταφύγιο (1740μ) – ΓρΟ04 Σαράνταινα (1923μ) 183μ συνολική υψομ. διαφορά, με αρκετές ανηφόρες - κατηφόρες, μέτριας δυσκολίας, περίπου 1,5 + 1,5 ώρα για την επιστροφή.

ΓρΟ09   38° 46.994'n 21° 58.045'e βρύση Αρβανίτη ξωκλήσι Μεταμ.Σωτήρος
ΓρΟ10   38° 48.143'n 21° 56.726'e διασταύρωση χώμα προς Άμπλιανη
ΓρΟ101 38° 45.238'n 21° 54.066'e έξοδος σε άσφαλτο κάτω από Άμπλιανη
ΓρΟ102 38° 45.074'n 21° 54.202'e είσοδος χωματόδρ.προς Μανδρινή – Λεύκα – Γραμ.Οξυά

Χωμάτινες διαδρομές…

Κοκκάλια–Πουγκάγια (έξω)-Γαρδίκι ΓρΟ161-ΓρΟ16-ΓρΟ15-ΓρΟ14-ΓρΟ13-Γαρδίκι 27χλμ 62 λπτ
Κοκκάλια–καταφύγιο Γρ.Οξυάς ΓρΟ161-ΓρΟ16-ΓρΟ15-ΓρΟ14-ΓρΟ13-ΓρΟ12-ΓρΟ02 37χλμ 91 λπτ
Ο γύρος της Οξυάς ΓρΟ02 – ΓρΟ10 – ΓρΟ101 – ΓρΟ102 – ΓρΟ31 – ΓρΟ02 56χλμ 1:56 λεπτά

Άλλες ωραίες χωμάτινες δασικές διαδρομές μέσα σε ελατόδασος…
Στάβλοι – Κουμάσια – Κεφαλόβρυσο – έξοδο στην άσφαλτο κοντά στα Κοκκάλια 30χλμ
Φαντίνο – Κουμάσια – Κεφαλόβρυσο – έξοδο στην άσφαλτο κοντά Κοκκάλια 16χλμ

ΓρΟ11   38° 48.352'n 21° 56.384'e από καταφύγιο διαστ.χώμα, αριστ.Πουγκάκια δεξιά Γαρδίκι
ΓρΟ12   38° 49.889'n 21° 55.737'e περιοχή Δραμπάλα
ΓρΟ13   38° 50.516'n 21° 56.215'e διασταύρ.αριστερά προς ΓρΟ14, δεξιά προς Παλιοχώρι
ΓρΟ14   38° 50.311'n 21° 55.934'e ενδιάμεσο σημείο
ΓρΟ15   38° 50.991'n 21° 54.700'e ενδιάμεσο σημείο
ΓρΟ16   38° 51.708'n 21° 55.643'e ενδιάμεσο σημείο έξω από Μαστοραίικα
ΓρΟ161 38° 53.387'n 21° 52.948'e έξοδος στον ασφάλτινο δρόμο
ΓρΟ17   38° 51.959'n 21° 52.773'e ενδιάμεσο σημείο μετά την περιοχή Χονδρογιανναίικα
ΓρΟ18   38° 53.030'n 21° 52.748'e έξοδος στον ασφάλτινο δρόμο από Χονδρογιανναίικα
ΓρΟ19   38° 51.886'n 21° 52.589'e μνημείο μάχης στα Κοκκάλια
ΓρΟ20   38° 51.601'n 21° 53.144'e αρχή μονοπατιού προς Κοκκάλια
ΓρΟ21   38° 51.377'n 21° 53.355'e 1665 μ (στον Google Map, ίχνη “δρόμου” μέχρι ΓρΟ22 Κοκκάλια)
ΓρΟ22   38° 50.799'n 21° 53.456'e Κοκκάλια 1716 μ (ίχνη “δρόμου” μέχρι κάτω/Βόρεια από ΓρΟ23 Καράβι που συναντά αγροτικό δρόμο και συνεχίζει (αριστερά / Βόρεια προς ΓρΟ12 ή δεξιά/Νότια, περνάει κάτω / Βόρεια από ΓρΟ24 Αλογοβούνι και συνεχίζει προς ΓρΟ11)
ΓρΟ23   38° 49.804'n 21° 54.376'e Καράβι 1712 μ
ΓρΟ24   38° 49.059'n 21° 55.787'e Αλογοβούνι 1725 μ

Ο δρόμος όπως βλέπουμε το καταφύγιο αριστερά, καταλήγει έξω από την Λεύκα (Μικρή Παλούκοβα)

ΓρΟ31   38° 43.436'n 21° 58.485'e έξοδος Λεύκα προς Γραμμένη Οξυά (Σιτίστα)
ΓρΟ32   38° 41.816'n 22° 02.324'e Αρτοτίνα αρχή χωματόδρομου προς Βαρδούσια

Βα01   38° 42.529'n 22° 10.327'e Αρχή χωματόδρομου από Αθανάσιο Διάκο (πλαγιές Βαρδουσίων).
Βα02   38° 42.293'n 22° 02.655'e Αρχή ανάβασης από Αρτοτίνα προς Βαρδούσια
Βα10   38° 42.045'n 22° 07.974'e Διασταύρωση χωματόδρομου προς καταφύγια (Σταυρός)
Βα11   38° 41.556'n 22° 07.978'e Καταφύγιο Βαρδουσίων Ορειβατικού (ΕΟΣ)
Βα12   38° 41.214'n 22° 07.822'e Καταφύγιο Βαρδουσίων Πεζοπορικού (ΠΟΑ)
Βα13   38° 39.511'n 22° 07.891'e Διασταύρωση Τέντα συνεχίζουμε ευθεία
Βα14   38° 35.778'n 22° 07.658'e Παναγιά (θέα) πάνω απ’ το Διακόπι.
Βα15   38° 35.544'n 22° 07.493'e Διασταύρωση έξω από Διακόπι
Βα16   38° 34.355'n 22° 08.988'e Κλήμα
Βα17   38° 32.816'n 22° 09.645'e Θέα στη λίμνη, αρχή μικρού μονοπατιού προς Άγ.Γεώργιο/Κάστρο
Βα18   38° 38.654'n 22° 10.637'e Κονιάκος, αρχή χωματόδρομου προς Μουσουνίτσα)
Βα19   38° 40.041'n 22° 10.911'e Κρύα Βρύση
Βα20   38° 41.242'n 22° 11.365'e Μουσουνίτσα

ΓρΟ33   38° 41.922'n 22° 01.025'e Τρίκορφο 1482μ ο δρόμος δεν φτάνει κορυφή και δεν συνεχίζει.
ΓρΟ34   38° 41.380'n 22° 01.363'e Αρέντα 1450μ, θέα πριν την Αρτοτίνα δεν βλέπω κάτι
ΓρΟ35   38° 40.130'n 22° 01.031'e Χοχλαστή βρύση (δεν την βλέπω στο Google)
ΓρΟ36   38° 39.502'n 22° 01.250'e ξωκλήσι Παναγιάς στα Μελανά Λιθάρια
ΓρΟ37   38° 39.164'n 22° 01.544'e Τσούκα (1609μ θέα)

Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2015

Καταφύγιο Γραμμένης Οξυάς 24 & 25 Οκτωβρίου 2015..

Το καταφύγιο της Γραμμένης Οξυάς τον Νοέμβριο 2013.






Η κατάσταση μέσα στο καταφύγιο συγκριτικά με την προηγούμενη επίσκεψή μας τον Νοέμβριο του 2013 (φωτογραφίες) ήταν σχετικά κακή. Οι χώροι δεν έδειχναν καθαροί, δεν είχαν αεριστεί επαρκώς και μύριζαν υγρασία και πετρέλαιο. Αρκετά μαξιλάρια και κουβέρτες ήταν παρατημένες, από την προηγούμενη επίσκεψη, πάνω στα στρώματα και όχι στα ράφια που υπάρχουν γι' αυτόν τον λόγο - ειδικά στο κάτω δωμάτιο. 
Δεν δούλευαν καλά τα καζανάκια στις 2 τουαλέτες. Δεν υπήρχε κάποιο πατάκι / χαλάκι για να μην μεταφέρουμε μέσα στο καταφύγιο τη λάσπη. Άναψαν τη γεννήτρια και τα φώτα το βράδυ λίγο πριν τις 7:00 ενώ ήταν αρκετά σκοτεινά λόγω της πυκνής ομίχλης και τα έσβησαν στις 10:30!   Ζητήσαμε να παραμείνει  το καταφύγιο ανοιχτό μέχρι τις 14:00 το μεσημέρι της Κυριακής για όσους δεν ήθελαν να περπατήσουν μέχρι την κορυφή αλλά μας είπαν ότι μετά τις 12:00 θα έπρεπε να πληρώσουμε 2η διανυκτέρευση! Σαν κανονικό ξενοδοχείο δηλαδή.
Πληρώσαμε το ζευγάρι 44 ευρώ! 12 ευρώ το άτομο για τον ύπνο και 10 ευρώ το άτομο για το βραδυνό φαγητό μας. Προσοχή: Η παραγγελία του φαγητού πρέπει γίνει από πριν - με την κράτηση - για να κάνουν τις απαραίτητες προμήθειες. Εμείς είχαμε επιλέξει μακαρονάδα με κιμά. Μας την σέρβιραν σε σχετικά μικρό βαθύ πλαστικό πιάτο. Η τιμή των 10 ευρώ περιλάμβανε και το 1/3 μιας αγγουροντοματοσαλάτας με υποψία ελαιολάδου, το 1/3 μερίδας τυριού φέτας και ψωμί.  Αντί της μακαρονάδας θα μπορούσαμε να επιλέξουμε - με συνεννόηση εκ των προτέρων - φασολάδα ή ψητά στα κάρβουνα (το ψήσιμο γίνεται έξω, ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες). Αν έχει χιόνι και οι δρόμοι είναι κλειστοί, το καταφύγιο της Γραμμένης Οξυάς παραμένει κλειστό.

Άλλες ενδεικτικές τιμές: Ατομικό πρωινό 5 ευρώ που περιλαμβάνει 1 φέτα κέικ, 1 φέτα ψωμί, βούτυρο, μαρμελάδα και ένα ρόφημα (καφέ ή τσάϊ). Καφές σε μεγάλο πλαστικό ποτήρι 2.50 ευρώ. Τσάϊ σε μεγάλο πλαστικό ποτήρι 2.00 ευρώ. 


Συντεταγμένες 38° 46.233'n 21° 58.860'e

Το καταφύγιο της Γραμμένης Οξυάς (μαζί με αυτό στο Βελούχι), δεν το διαχειρίζεται πλέον ο ΕΟΣ Λαμίας αλλά ο Κλαουδάτος. 


Υπεύθυνος είναι ο Αλέκος Λαμπράκης 6977 66 84 94.

Το καταφύγιο της Γραμμένης Οξυάς μπορεί να κοιμίσει 35 άτομα σε 3όροφες κουκέτες στην πάνω την μεγαλυτερη αίθουσα με την σταθερή σόμπα, σε 2όροφες κουκέτες στην μικρότερη κάτω αίθουσα με τη φορητή σόμπα πετρελαίου και 5 άτομα στους καναπέδες της τραπεζαρίας με το τζάκι. Σύνολικά 40 άτομα. Δέχονται ομάδες - ανεξαρτητα αν είναι ορειβάτες ή όχι - από έναν αριθμό και πάνω. Το καταφύγιο στο Βελούχι μπορεί να κοιμίσει 23 άτομα στις κουκέτες και 4 σε καναπέδες. Συνολικά 27 άτομα. Οι τιμές φαγητών είναι ίδιες αλλά υπάρχουν περισσότερες επιλογές ο δε ασφάλτινος δρόμος σπάνια κλείνει ακόμα και με πολύ χιόνι, λόγω του χιονοδρομικού που είναι δίπλα.


Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2014

Καντήλι Εύβοιας

Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2014 με το JPForum και τη Λέσχη Ευρίπου 4x4.
Μαζευτήκαμε στον χώρο στάθμευσης του Lidl στη Νέα Αρτάκη. Ο καιρός φθινοπωρινός. Συννεφιασμένος στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής αλλά μας έκανε τη χάρη και δεν έβρεξε.
Στο σημείο συνάντησης Μάνος (ManosTJ) και Πάνος (Palaz) ενημερώνουν το πλήθος. Για να μην στενοχωρήσουν κανέναν – παρά το αρχικό πρόγραμμα για χαλαρή διαδρομή βασικού επιπέδου – δημιουργούν 2 ομάδες, μία ομάδα που θ’ ακολουθήσει την προγραμματισμένη διαδρομή και μία δεύτερη με πιό δύσκολα και απαιτητικά περάσματα. Και οι δύο ομάδες έπρεπε να βρεθούν ψηλότερα σε συγκεκριμένη ώρα ώστε να μη συμπέσουν με τρίτη ομάδα (του Τσούκα) που θα έφτανε εκεί αργότερα και γίνει της... εκδιδομένης επί χρήμασι γυναικός το σιδηρούν κιγκλίδωμα! 
Οι συνθήκες ακόμα και στην χαλαρή διαδρομή ήταν δύσκολες και κατάλληλες μόνο για καλά και σωστά εξοπλισμένα αυτοκίνητα...

...και σκληρά εκπαιδευμένα πληρώματα! 

Αμέ!

Πιέστε εδώ... να δείτε το αμοντάριστο βίντεό μας στο YouTube...


Την χαλαρή προτίμησαν οι...

01. Πάνος (Panosxalkida) + Πάνος Κασσιμάτης (LR),
02. Βασίλης (vpisko) + Μαρία (maria) + pmr (TJ),
03. Τάσος + Ευθύμης (strofimios) + Γιάννης (jkalai) + μικρός Νικόλας (KIA)
04. Χρύσανθος (ως έχει) + Άννα (KJ), 
05. Οι κουφέτα φέροντες Γιάννης (Meth) + Myra (TJ). Να ζήσετε παιδιά!
06. Μάνος (m.miskis) (KJ).

Την ζόρικη οι του φόρουμ προμαχούντες καγκουραίοι...

01. Πάνος (Palaz)  + Μάνος (ManosTJ) (TJ),
02. ο και γαμώ τα παιδιά, Όθωνας (Othonas) + Σοφία (είπε ότι θα ξανάρθει!) (JK),
03. Αλέξης (fastalex) με συνοδηγό (JK),
04. Χρήστος (ZooL) + Πέτρος (Petran κλπ) + με τον guest star – λέμε τώρα – έκπληξη, Παντελή (xtreme) (JK),
05. Μανώλης (Toro) ο και καμπόσος επονομαζόμενος! (TJ),
06. Άγγελος (Nikolopoulos angelos) (WJ), 
07. Παναγής (auto path) (TJ),
08. Θοδωρής (Sugar) + Μιχάλης (mich) (JK),
09. Άρης (Arkaos) + Αλέξανδρος (KJ),

Και διορθώστε με αν κάνω λάθος γιατί κάπου εδώ έχασα τον λογαριασμό...
10. Χάρης (CHARIS JK) + Εύη (JK)
11. Κώστας + Ελεάννα (KJ),
12. και ένα XJ με οδηγό και συνοδηγό αγνώστων λοιπών στοιχείων σε μένα.

Οι χαλαροί πλατσουρίζουμε στις λάσπες από νωρίς στην κύρια διαδρομή και σε μικρούς κάθετους λασπόδρομους. Στα μισά, ο Πάνος (panosxalkida) μας προτείνει να αποφύγουμε ένα τμήμα με παχιά αφράτη λάσπη και ν’ ακολουθήσουμε την εναλλακτική διαδρομή αριστερά. Είναι όμως νωρίς ακόμα και λέμε να δοκιμάσουμε. Το LR και o vpisko με το TJ και την... Μαρία παιρνούν σχετικά άνετα. Οι Τάσος, Ευθύμης (strofimios), Γιάννης (jkalai) με τον μικρό Νικόλα και το KIA, βουλιάζουν.  Ο Γιάννης, όρθιος απ’ το πίσω κάθισμα, δίνει εντολές σαν λοχίας τεθωρακισμένων, ο μικρός Νικόλας είναι απαρηγόρητος γιατί δεν τον αφήνουν να βγεί στις λάσπες να τραβήξει το σύρμα του εργάτη!

Αυτοαποεγκλωβίζονται με διπλή προσπάθεια και την βοήθεια του εργάτη τους. Εγώ ναι μεν πάω πιό μακριά αλλά χώνω όλο το KJ στο βούρκο σε σημείο που δεν ανοίγει κι η πόρτα μου. Τον απεγλωβισμό υποχώρησης – προς μεγάλη ικανοποίηση της Άννας – αναλαμβάνει ο Γιάννης (meth) με τον δικό του ιμάντα και πολλά  συνεχή απότομα τραβήγματα προς τα πίσω. Το όργωμα που κάναμε στη βαθιά λάσπη δημιούργησε προβλήματα και στην δεύτερη ομάδα που ακολούθησε αργότερα.

Όσο παλεύαμε στις λάσπες, μας τηλεφωνεί ο Πάνος (Palaz) και μας λέει τα δυσάρεστα για το σαζμάν της Ρόζας. Το TJ δυστυχώς δεν μπορεί να συνεχίσει αλλά αυτός έρχεται σαν επιβάτης. Θα καθυστερήσουν. 

Στις μανούβρες του χαλαρού απεγκλωβισμού, το pmr του vpisko αποδρά! Η Μαρία (maria) αρνείται κατηγορηματικά ότι το πέταξε επειδή άρεσε στον Βασίλη (vpisko) ή για να φυτρώσει πι-εμ-αρ-όδεντρο. Η οργάνωσις – παρά τις αντιρρήσεις της Μαρίας, να μην καθυστερήσουμε για το απολωλός – στέλνει ομάδα διάσωσης για να σώσει έναν γάμο. Η ατρόμητη και έμπειρη ομάς φτάνει στον χώρο της απωλείας αλλά το pmr είναι άφαντο. Χωρίζεται κι αρχίζει να τσαλαβουτά στις λάσπες και να καλεί από άλλη συσκευή. Στην αρχή δεν ακούνε τίποτα αλλά μετά από λίγο αρχίζουν ν’ ακούν την λάσπη ν’ απαντάει. Δυστυχώς δεν είχα φωτογραφική μηχανή μαζί και έχασα τη φωτογραφία της ημέρας. Το pmr ήταν πατημένο, πολύ καλά θαμένο και  κολλημένο στο βάθος βαθιάς ροδιάς αλλά δούλευε!  Με μπουρμπουλήθρες βέβαια αλλά δούλευε!

Όση ώρα πλέναμε το pmr στα λασπόνερα, περνάει ένας κυνηγός και μας κάνει παράπονα γιατί του διώξαμε τ’ αγριογούρουνα!

Φτάσαμε στο σημείο συνάντησης στην ώρα μας. Οι Πάνοι της Εύριπος στενοχωριούνται με την μεγάλη καθυστέρηση κι όσο περνάει η ώρα και οι απαντήσεις στα κινητά μιλάνε για συνεχή κολλήματα και καθυστερήσεις, σκέφτονται εναλλακτικές λύσεις για τη συνέχεια. Η Μαρία βαριέται, κρυώνει, βαριέται. Μ’ αυτή τη σειρά. Ο Νικόλας πεινάει. Ο Μάνος θέλει να βγάλει τις γαλότσες. Ο Βασίλης εμπιστεύεται το κινητό του στη Μάϊρα μην το πετάξει κι αυτό η Μαρία. Μετά τις 13:30 ο Γιάννης (Meth) με την Myra και ο Τάσος με τον Ευθύμη (strofimios) τον Γιάννη (jkalai) και τον μικρό Νικόλα, αποφασίζουν να επιστρέψουν σπίτι πριν τους πιάσει η νύχτα και μας εγκαταλείπουν άσπλαχνα μόνους μας στο δάσος.

Γιάννηδες και λοιποί, ζητάμε συγγνώμη για τη μικρή ταλαιπωρία. Σας ευχαριστούμε για την παρέα και την βοήθειά σας και ευελπιστούμε την επόμενη φορά να περάσουμε καλύτερα.

Στη συνάντηση με τη δεύτερη ομάδα, που δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις χρώμα και τζιπ απ’ την λάσπη, φτάνει πρώτος ο Μανώλης (toro) με συνοδηγό τον απολογητικό Μάνο (ManosTJ). Μέχρι ν’ ανέβουν και οι υπόλοιποι, περνάει κάθετα τον δρόμο και εφορμά σε μικρό δρομάκι στο δάσος απέναντι να προλάβει να κλέψει λίγη λάσπη παραπάνω!

Το JK του Θοδωρή (sugar) φτάνει λαβωμένο αλλά συνεχίζει. Είπε ότι είχε πρόβλημα με την απεμπλοκή της κοντής τετρακίνησης  αλλά αν κρίνω απ’ τις χειρουργικές κινήσεις όσων πέσανε από κάτω κι από πάνω απ’ το κουφάρι του, μάλλον φαγούρα ήταν. Άλλωστε τι μπορεί να πάθει ένα JK;

Ο Πάνος (panosxalkida) προτείνει να ακυρώσουμε την υπόλοιπη τρίωρη διαδρομή, να κατεβούμε σε κοντινή ειδική διαδρομή του τρόφυ να δοκιμάσουν να περάσουν όσοι θέλουν τα δύσκολα και οι υπόλοιποι να περπατήσουμε – να ξεμουδιάσουμε κι απ’ το καθισιό της πολύωρης αναμονής – μέσα στα έλατα και κάτω απ’ τα πλατάνια.

Λίγο πιό κάτω το μπλε XJ αφήνει την εξάτμισή του. Μικρή στάση να την δώσουμε στο χέρι του ευτυχούς κατόχου και συνεχίζουμε τον κατήφορο. Προσπάθεια πλυσίματος στις πολλές νερολακούβες αποβαίνει άκαρπη. Στην επιστροφή κοντέψαμε να χάσουμε τα σφραγίσματα απ’ τους κραδασμούς.

Το πραγματικά όμορφο κομμάτι της ειδικής διαδρομής ήταν σε τέτοιο μέρος που απορείς πως το βρήκαν τα παιδιά της οργάνωσης του τρόφυ. Την ειδική αποφασίζουν να την διασχίσουν εποχούμενοι οι Μανώλης (toro), Χρήστος (ZooL), Άγγελος (Nikolopoulos angelos), και ο γαμώ τα παιδιά Όθων (Othonas). Οι υπόλοιποι ακολουθούμε πεζοί είτε μαζεύοντας χόρτα είτε βλέποντας κι ακούγοντας τους βάρβαρους να σκάβουν τη γη και να χτυπούν αλύπητα τα τζίπια σαν χταπόδια δεξιά κι αριστερά. Το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο ελέγχει κατά πόσον τα χτυπήματα αυτά ήταν υπεύθυνα για την ενεργοποίηση του ρήγματος Κανδηλίου – ακριβώς από κάτω – και τον διπλό σεισμό που ακολούθησε την επόμενη νύχτα! 
  
Κατά τις 5 το απόγευμα, πήραμε τον ανήφορο και το δρόμο της επιστροφής με τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος. Ο Μάνος (m.miskis) συγκινείται και μετά τους ροφούς, θυμάται τα χρυσόψαρά του!  Ρομαντικές στιγμές!  

Οι Πάνοι της Εύριπος είχαν προγραμματίσει λουκούλειο δείπνο σε ταβέρνα της περιοχής που το τιμήσαμε οι περισσότεροι. Ο Όθων με τη Σοφία προφασίζονται επείγουσα ανάγκη – τουαλέτα ίσως; –  και φεύγουν μετά από λίγο. Ο Πάνος (Palaz) αποχαιρετά τη σιωπηλή – όταν ήταν σταματημένη – Ρόζα,  επιστρέφει στο τραπέζι και ζητά το τζατζίκι – ααααχ αλοίμονο σ’ αυτόν που φεύγει – ο Μανώλης (toro) τα βάζει με τον σερβιτόρο που έβαλε τζατζίκι στα κόκαλα του σκύλου. Μα πως θα τα φάει το έρμο το ζωντανό; Σκέτα; Ο Μάνος (m.miskis) ρωτά τον Χρήστο (ZooL) ποιά ήταν η συμμετοχή έκπληξη που είχε δηλώσει. Ο Παντελής φυσικά, απαντά ο Χρήστος! Η έκπληξη του Μάνου προκαλεί τον Παντελή που κάτι φωνάζει απ’ το βάθος αλλά τα γέλια του Πέτρου (Petran κλπ) τον καλύπτουν. Άκου έκπληξη ο Παντελής!  Ο Βασίλης (vpisko) εξηγεί στην ομήγυρη γιατί έφτασε στα όρια του διαζυγίου εκείνη την αποφράδα ημέρα. Η Μαρία με τσαχπινογαργαλιάρικο ύφος προτείνει να πάνε για παγωτό.

Ο Μάνος (ManosTJ) με δάκρυ φυσικό – στο δεξί του μάτι ήτανε θαρρώ – μου ζητά συγγνώμη που δεν βγήκε το πρόγραμμα. Ο Πάνος (Palaz) σηκώνεται σοβαρός και ζητά συγγνώμη από όλους μας για την  μεγάλη αναμονή της πρώτης ομάδας, την ταλαιπωρία ίσως κάποιων νέων που ακολούθησαν τη δεύτερη ομάδα και την ακύρωση αρκετών κομματιών. Εγώ – με την ευγένεια που με διακρίνει – δέχομαι τις σεμνές απολογίες των αγαπητών συμφορουμιτών και απαντώ – ευγενικά – την επόμενη φορά παλιορεμάλια – ευγενικά λέμε – όταν γράφουμε βασικού επιπέδου να το εννοούμε κιόλας και να μην τρομάζουμε τους νέους που δεν θα θελήσουν να μας ξαναδούν στα μάτια τους. Ο λόγος που δημιουργήσαμε τα επίπεδα δυσκολίας ήταν για να ξέρει αυτός που μας διαβάζει τι – περίπου – θα συναντήσει από πλευράς δυσκολιών και να αποφασίσει αν θα λάβει μέρος ή όχι. Λέω “περίπου” γιατί στο βουνό και σε απλή καλοκαιρινή διαδρομή, δεν ξέρεις τι θα βρείς στο δρόμο σου ή ακόμα κι αν θα βρεις τον δρόμο στη θέση του!  Όταν χαρακτηρίζουμε μία εκδρομή, θα πρέπει να επιμένουμε και να προσπαθούμε να τηρήσουμε το επίπεδο της περιγραφής μας. Μάνος και Πάνος δεν θέλησαν να δυσαρεστήσουν κανέναν αλλά θεωρώ λάθος την αναλογία χαλαρής/ζόρικης (6/12), που τελικά διαμορφώθηκε στην πρώτη διασταύρωση και όχι στον χώρο συγκέντρωσης. 

Ο Χρήστος – με δύο καλλιτεχνικές πιτσιλιές λάσπης στο λευκό του υποκάμισο, τό ‘γραψα; – εκ μέρους όλων μας, ευχαρίστησε τους Πάνους, Πάνο Κατσανά (panosxalkida) και Πάνο Κασσιμάτη της Λέσχης Ευρίπου για την επιλογή των διαδρομών, τη συνοδεία τους, την υπομονή τους και τις άμεσες λύσεις που δώσανε επί τόπου.

Η Εύβοια είναι ένας πανέμορφος τόπος που καλύπτει όλα τα γούστα και όλες τις εποχές. Τα δε μέλη της λέσχης Ευρίπου, ξέρουν την περιοχή πολύ καλά και φροντίζουν μ’ ενθουσιασμό να την γνωρίσουν και σε μας σε κάθε κοινή μας βόλτα στο νησί. Ευχαριστούμε και πάλι. 

Ευχαριστούμε επίσης όσους και όσες μας κάνατε παρέα. Ζητάμε συγγνώμη αν στενοχωρήσαμε κάποιον  αλλά στην επόμενη πιστεύουμε ότι θα τα καταφέρουμε καλύτερα και θα μείνουμε όλοι ευχαριστημένοι.